ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α. (ΕΛληνική ΛΑϊκή Δημοκρατική Αντίσταση) - Μίκης Θεοδωράκης

Μετά από πολλές σκέψεις και προβληματισμούς, ψυχική αγωνία και τεράστιο βάρος ευθύνης, αποφάσισα τελικά να σας καλέσω για να σκεφτούμε όλοι μαζί μήπως έφτασε επί τέλους η στιγμή της μεγάλης ιστορικής πρωτοβουλίας που θα απευθύνεται σε όλους τους Έλληνες και θα τους καλεί σε μια γενική εξέγερση με στόχο να δώσουμε ένα τέλος σ' αυτή τη συνεχιζόμενη εθνική κρίση που έχει καταστήσει την Ελλάδα προτεκτοράτο, που μας ντροπιάζει και που οδηγεί τον Λαό μας σε μια καθημερινή πτώση δίχως τέλος.

Όλοι είμαστε μάρτυρες όσων συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στο πολιτικό προσκήνιο: Η πολιτική μας ηγεσία έγινε περίγελως. Το πρώτο όργανο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, η Βουλή των Ελλήνων εξευτελίστηκε. Κάποιες αδύναμες φωνές στη Βουλή δεν ακούγονται, χάνονται ή θάβονται. Η εξουσία των Τραπεζών ασκείται πλέον ανοικτά από το πρωθυπουργικό γραφείο της προσωρινής κυβέρνησης.

Η Ελλάδα λοιδορείται και υβρίζεται διεθνώς, η περιουσία του λαού εκποιείται στους ξένους και ο Ελληνικός Λαός βυθίζεται κάθε μέρα όλο και πιο βαθειά στη φτώχεια.

Σ' αυτές τις κρίσιμες ώρες είμαστε όλοι φορτωμένοι με την ίδια ευθύνη, ανεξάρτητα από επαγγελματικές, οικονομικές, μορφωτικές και άλλες ιδιότητες. Έχουμε το ίδιο χρέος και τα ίδια δικαιώματα για την οργάνωση ενός αγώνα που θα είναι ουσιαστικά μια καθολική αντίσταση απέναντι στο σημερινό Σύστημα Εξουσίας με σκοπό να απαλλάξουμε τη χώρα μας από την παρουσία του και στη θέση του να προσφέρουμε στον Λαό μας αξιοπρέπεια, ευημερία, κοινωνική πρόοδο. Να του προσφέρουμε τη δυνατότητα να πάρει τη Μοίρα του στα δικά του χέρια μέσα στα πλαίσια μιας όσο γίνεται περισσότερο πραγματικής και Δίκαιης Δημοκρατίας.
Για να γίνει αυτό, θα πρέπει παράλληλα να παλεύουμε για την κατάκτηση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας. Αυτής της Εθνικής Ανεξαρτησίας που ποδοπατούν οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους μέσα και έξω από τη χώρα μας. Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ μας θα πρέπει να έχει απολύτως σαφές περιεχόμενο: ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΟΔΟ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Επομένως στόχος μας θα πρέπει να είναι να φύγουν οι ξένοι της Ευρωζώνης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που μπροστά τους σκύβουν το κεφάλι τα δύο κόμματα εξουσίας, επαιτούν όλο και πιο πολλά δάνεια και τους καλούν να μας κυβερνήσουν αδιαφορώντας για τις επόμενες γενιές που από τώρα τις γονατίζουνε για πολλές δεκαετίες μπροστά στα υπέρμετρα βάρη των τόκων.

Όσον αφορά τα χρέη που μας φόρτωσαν και μας φορτώνουν με απάνθρωπους όρους, εμείς τα αρνούμεθα ρητά και κατηγορηματικά.

Αυτοί είναι με λίγα λόγια οι στόχοι ενός Μετώπου για την ΕΛληνική ΛΑϊκή Δημοκρατική Αντίσταση, που σας καλούμε να οργανώσουμε όλοι μαζί.
Αυτό που προέχει σήμερα δεν είναι η επιδίωξη των επί μέρους ατομικών, κομματικών ή άλλων εγωιστικών επιδιώξεων αλλά η συστράτευση όλων μας -μέσα σε κλίμα συλλογικότητας και ισότητας- στο δικό μας «Χρέος», που είναι το Χρέος προς τον Λαό μας και την Πατρίδα μας.


Προς το παρόν μένουμε στα κοινά σημεία που μπορούν να μας ενώσουν όλους, εγκαινιάζοντας την τακτική που λέει «Κάθε φορά κι ένα μεγάλο βήμα. Μπροστά.».
Για τώρα επιδιώκουμε: Την Εθνική μας Ανεξαρτησία με την Απαλλαγή μας από την παρουσία της Τρόικα και του ΔΝΤ, που παράνομα έχουν καθίσει στο σβέρκο μας και μας εξευτελίζουν. Την οικοδόμηση του Κοινωνικού Κράτους, ώστε να έχουν ασφάλεια αλλά και προοπτική οι εργαζόμενοι και ιδιαίτερα οι νέοι. Την παραπομπή στη Δικαιοσύνη όλων των υπευθύνων για την εξαθλίωση της χώρας. Την αντικατάσταση του σημερινού σάπιου συστήματος εξουσίας με την εγκαθίδρυση μιας πραγματικής Δημοκρατίας.

Η κατάκτηση αυτών των στόχων είναι το πρώτο. Από κει και πέρα
η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση θα είναι ελεύθερη να προχωρήσει στους καινούριους στόχους που εκείνη τη στιγμή θα πιστεύει ότι εξυπηρετούν το μέλλον του λαού μας.

Μετά την εγκαθίδρυση μιας Κυβέρνησης Ανεξαρτησίας, πραγματικής Δημοκρατίας, Κοινωνικής Δικαιοσύνης, η αλλαγή του Συντάγματος και όλα τα υπόλοιπα μεγάλα και ζωτικά μας θέματα, όπως η Εθνική μας Άμυνα, η ανόρθωση της χώρας με την οικονομική της ανάπτυξη και η αναδιοργάνωση του κράτους σε σύγχρονες βάσεις, οι διεθνείς μας σχέσεις, η μόρφωση των πολιτών και η άνοδος του βιοτικού μας επιπέδου, θα είναι αντικείμενα του επόμενου μεγάλου βήματος που θα αποφασίσει μέσα στις νέες συνθήκες πραγματικής Δημοκρατίας ο κυρίαρχος λαός ύστερα από ελεύθερες εκλογές.

Τότε θα έχουμε την «πολυτέλεια» να διαλέξουμε τους διαφορετικούς δρόμους που επιβάλλει η θέση του καθενός στην κοινωνία και τα πολιτικά του ιδεώδη.
Η σημερινή όμως αντίθεση της ελληνικής κοινωνίας μας ενώνει γύρω από ένα Μέτωπο. Απ' τη μια μεριά βρίσκεται η ελληνική ολιγαρχία που υπηρετεί τα ξένα συμφέροντα, οι πολιτικοί της σύμμαχοι που τους υποστηρίζουν, ενώ απ' την άλλη η συντριπτική πλειοψηφία του Λαού μας που αποτελεί το μεγάλο θύμα της σημερινής κατάστασης.

Και γι' αυτό το λόγο το εγχείρημά μας για την λαϊκή ενότητα θα κινηθεί γύρω από στόχους που ενώνουν όλους τους Έλληνες. Ουσιαστικά έχουμε μπροστά μας ένα Ενιαίο Μέτωπο που μας ενώνει, ένα κοινό στόχο που μας χαλυβδώνει, ένα βασικό στόχο που απαιτεί ενότητα και πάλη για να κατακτήσουμε την Εθνική Ανεξαρτησία και την απαλλαγή μας από κάθε είδους δεσμά που μας καταδικάζουν και εμποδίζουν την ελεύθερή μας ανάπτυξη σε όλους τους τομείς της εθνικής ζωής.
Περιεχόμενο Δράσης

Θα δημιουργήσουμε οργανώσεις σε όλη τη χώρα και σε όλους τους χώρους δουλειάς.
Θα καταρτίσουμε πυκνό πρόγραμμα συγκεντρώσεων και ομιλιών (περιφερειακά και κεντρικά).
Θα γενικεύσουμε την Ανυπακοή σε κάθε προκλητική και ουσιαστικά παράνομη απόφαση που θίγει τους εργαζόμενους όπως είναι λ.χ. το χαράτσι και οι δημεύσεις.
Θα επιδιώξουμε με κάθε τρόπο (έντυπα, αφίσες, τρυκ κλπ.) την διαφώτιση των πολιτών προσπαθώντας ταυτόχρονα να τους προτρέψουμε σε δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης,. Στόχος μας να μην αφήσουμε ούτε μία οικογένεια να πεινάσει.
Θα υπερασπίσουμε τον κάθε πολίτη, εργαζόμενο ή άνεργο, φοιτητή, εργάτη ή αγρότη, κάθε θύμα της κυβερνητικής βίας.
Θα υπερασπίσουμε με μαζικό-ενεργητικό τρόπο τον δημόσιο πλούτο της χώρας.
Θα δημιουργήσουμε δίκτυο για τη διαφώτιση της διεθνούς κοινής γνώμης τόσο με προσωπικές παρεμβάσεις όσο και με οργανωμένες συνεντεύξεις τύπου και συγκεντρώσεις, ειδικά στην Ευρώπη.
Θα απευθυνθούμε σε όσους πολιτικούς δεν έχουν συμβιβαστεί. Στους «αγανακτισμένους πολίτες». Στους ακτιβιστές. Στους ανθρώπους του Πνεύματος και της Τέχνης. Στους εργαζόμενους. Στους νέους. Η Ελλάδα του Αγώνα μπορεί να βγει από τη σημερινή της απομόνωση και να ξαναγίνει για όλη την καθηλωμένη Ευρώπη εστία έμπνευσης, Πολιτισμού και νέων οραματισμών.
Θα στηλιτεύουμε με κάθε τρόπο κάθε αντιλαϊκή απόφαση και ενέργεια της κυβέρνησης αλλά και όσων την στηρίζουν. Τέλος
Θα εργαστούμε συστηματικά για να βγάλουμε το Λαό στους δρόμους και θα προσπαθήσουμε να οργανώσουμε ιδιαίτερα μεγάλες εκδηλώσεις παντού.
Ο λαός θα πρέπει να πάρει στα δικά του χέρια το μέλλον της Ελλάδας!

Αθήνα, 14.11.2011

Μίκης Θεοδωράκης

Πηγή: http://www.spitha-kap.gr/el/articles/?nid=1649

Παραιτηθείτε κ. Πρόεδρε της Δημοκρατίας

Την παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, για «να σταματήσει η ουσιαστικά πραξικοπηματική δράση της παρούσης κυβέρνησης», ή ακόμη και την παραίτησή του ζητεί ο Μίκης Θεοδωράκης.

Με δήλωσή του στην «Ε», με αφορμή την επέτειο του ΟΧΙ, αναφέρει τα σημαντικά ΟΧΙ «στην προσβολή του ελληνικού λαού». Ολόκληρη η δήλωση έχει ως εξής:
Το Οχι του 1940 είναι μία από τις ιερότερες παρακαταθήκες του ελληνικού έθνους. Ενα ιδεώδες που θα πρέπει να το σεβόμαστε, όχι μόνο με γιορτές και παράτες, αλλά με την καθημερινή μας στάση και συμπεριφορά και που κυρίως θα πρέπει να το σέβεται και να το τιμά με τη στάση της και κάθε της πράξη η εξουσία. Το Οχι είναι κανόνας ζωής για τους κοινούς θνητούς και μέτρο αξίας και εντιμότητας για τους αξιωματούχους. Κυρίως όταν πρόκειται για θέματα και περιπτώσεις που αφορούν την τιμή και τα συμφέροντα του λαού.
Οχι στην εξαπάτηση του λαού.
Οχι στο ψέμα και στη διαφθορά.
Οχι στην ατιμωρησία υπουργών και άλλων ισχυρών.
Οχι στην παραβίαση του Συντάγματος.
Οχι στην εθελοντική παράδοση μέρους της εθνικής μας ακεραιότητας σε ξένους.
Οχι στην εξόντωση των εργαζομένων.
Οχι στην ερήμωση της χώρας.
Οχι στο πρόσφατο «Ναι σε όλα», που καθιστά τη χώρα υποτελή, αναγκασμένη να ξεπουλήσει τον εθνικό μας πλούτο.
Και τέλος,
Οχι στην προσβολή ενός ολόκληρου λαού. Γιατί προσβολή είναι το να τολμούν να του λένε «σε πήραμε από το 120% του ΑΕΠ και αφού σου αλλάξαμε τα φώτα, σε ρεζιλέψαμε στους ξένους, σε φτωχύναμε, σε διαλύσαμε και σε εξοντώσαμε ολοκληρωτικά, μετά είπαμε το Ναι στη Μέρκελ, γιατί υποτίθεται ότι θα μας βοηθήσει να σε οδηγήσουμε στο σημείο απ' όπου σε παραλάβαμε, δηλ. στο 120% του ΑΕΠ».
Δηλαδή σε βασανίζουμε δώδεκα ολόκληρα χρόνια (κι αν τελικά θα είναι δώδεκα), χωρίς κανένα λόγο. Εκτός φυσικά κι αν μέσα σ' αυτό το διάστημα καταφέρουν να μας ξεπουλήσουν και πάλι ολοκληρωτικά και να μας μεταβάλουν στο υπ' αριθμόν 1 προτεκτοράτο του Δ' Ράιχ. Μας τύλιξαν μέσα σε ένα «Μηδενικό», για ποιο λόγο; Ασφαλώς αυτοί και τα αφεντικά τους θα γνωρίζουν το λόγο, όμως δεν μας τον λένε, με την ελπίδα ότι έως τότε θα μας έχουν μεταβάλει σε φυτά...
Οχι, κύριε Πρόεδρε, να ανέχεστε να μας κυβερνά και να δεσμεύει το μέλλον της χώρας μια ομολογουμένως κυβερνητική μειοψηφία. Και εάν ακόμα το Σύνταγμα, μετά την αναθεώρησή του από τον Ανδρέα Παπανδρέου δεν σας δίνει το δικαίωμα να διαλύσετε τη Βουλή και να προκηρύξετε εκλογές, εν τούτοις έχετε το ηθικό - προσωπικό σας ανάστημα και λόγω του ανωτάτου αξιώματος που κατέχετε και λόγω της προσωπικής σας ιστορίας, να παρέμβετε για να σταματήσει η ουσιαστικά πραξικοπηματική δράση της παρούσας κυβέρνησης. Και στο κάτω κάτω, ως έσχατη λύση, υπάρχει πάντα ο έντιμος δρόμος της παραίτησης, που θα ήταν ένα ηχηρότατο ράπισμα στο πρόσωπο όλων αυτών που καταστρατηγούν το Σύνταγμα οδηγώντας τη χώρα στην καταστροφή της.
Πώς είναι δυνατόν να ζητούν οι σημερινοί κυβερνώντες να τους σεβαστεί ένας λαός που περιμένει το παράδειγμά τους, όταν όλοι ανεξαιρέτως οι υπεύθυνοι για την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος και του κράτους αρνούνται να εφαρμόσουν και να επιβάλουν το ζωτικό Οχι σε θέματα που έχουν να κάνουν με τη ζωή και την τιμή του λαού και του έθνους; Οταν τον εμπαίζουν έχοντας καταντήσει αυτό το μεγάλο Οχι μια τυπική φιέστα, όταν η καθημερινή τους συμπεριφορά βρίσκεται σε μια συνεχή διάσταση μαζί του;
Σέβομαι τους θεσμούς, όταν και εκείνοι σέβονται τα ιερά και τα όσια του λαού αναγνωρίζοντάς τον -με πράξεις και όχι μόνο με λόγια- ως υπέρτατη αξία ανώτερη κι από τον ανώτατο αξιωματούχο. Και ο λαός θέλει ειδικά οι κυβερνήτες του να είναι πιστοί θεματοφύλακες της εθνικής τιμής και ακεραιότητας και όχι φορείς τού Ναι και της υποταγής που μας επιβάλλεται εδώ και δύο χρόνια. Οσοι δεν κατάλαβαν ακόμα ότι αυτοί είναι οι λόγοι που μας κατεβάζουν στους δρόμους, θα είναι άξιοι της τύχης τους.
Η οργή του λαού οφείλεται στο γεγονός ότι η στάση τους απέναντι στα συμφέροντα του λαού και του έθνους βρίσκεται σε ριζική αντίθεση με το νόημα τού Οχι.
Εκείνοι τότε είπαν Οχι αψηφώντας τις θυσίες και το θάνατο. Αυτοί σήμερα υποτάσσονται με δειλία και ανικανότητα στο Ναι. Επομένως δεν έχουν σχέση με το Οχι του λαού των γενναίων αλλά εκφράζουν το Ναι των δειλών και των συμβιβασμένων.
Εκείνοι αρνήθηκαν να δώσουν έστω και ένα τετραγωνικό εκατοστό ελληνικής γης. Αυτοί τους προσφέρουν το σύνολο της εθνικής επικράτειας.
Ανήκουν στο Ναι και όχι στο Οχι.
Το Οχι ανήκει στους ελεύθερους και ανεξάρτητους Ελληνες.
Αθήνα, 29.10.2011
ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Απο την Ελευθεροτυπία 31-10-2011

Υπέρ Βωμών και Εστιών

"Σε κάθε μέτρο κάτω από την ελληνική γη βρίσκεται κι ένας σκοτωμένος ήρωας. Ένα παιδί, ένα κορίτσι, ένας άντρας, μια γυναίκα, ακριβώς σαν κι εσένα...»

Μίκης Θεοδωράκης 15-4-2011

Έτσι έκλεισε την επιστολή του ο Μίκης στα μέλη της Σπίθας και με συγκίνηση τον ακούμε να μιλά ξανά για ηρωισμό, για την Ελλάδα, για την εθνική αξιοπρέπεια και την λαϊκή κυριαρχία, σε μια εποχή που όλοι θέλουν να μας πείσουν ότι αυτά είναι παρελθόν.
Η ζωντανή ιστορία της Ελλάδας για μισό αιώνα υψώνει ξανά τη φωνή του και όσο κι αν θέλησαν να τη φιμώσουν τα ΜΜΕ αυτή έφτασε σε εκατοντάδες χιλιάδες αυτιά και δημιουργήθηκε ένα δυναμικό κίνημα μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Μπορούμε να πούμε ότι ήταν ο πιο σημαντικός και σοβαρός αντίλογος στην πλύση εγκεφάλου του συστήματος έξω από την ξύλινη γλώσσα της οργανωμένης αριστεράς που στερείται πάθους, ουσίας και ισχύς.
Το εγχείρημα ήταν δύσκολο με απρόβλεπτη συνέχεια.
Το κύρος και η δημοφιλία του ιδρυτή βοήθησε όπως και η διείσδυση του τόσο σε πατριωτικούς, εθνικιστικούς, δεξιούς, κεντρώους κι αριστερούς κύκλους.
Η λάσπη που έπεσε από δεξιά και αριστερά ήταν μεγάλη, μέχρι και πράκτορα των Αμερικάνων τον απεκάλεσαν.
Εδώ να τονίσουμε κάτι σε όσους δεν μπορούν να καταλάβουν.
Είναι αδύνατον ένας Καζαντζάκης, ένας Σικελιανός , ένας Ελύτης, ένας Χατζηδάκης, ένας Θεοδωράκης να είναι κάτι άλλο από πατριώτες.
Είναι η ίδια η ουσία της Ελλάδας.

Όποιος από αυτούς και να έβγαινε μπροστάρης θα είχε την ίδια αντιμετώπιση...από αυτό το πανάθλιο κράτος των καρεκλοκένταυρων που δεν έχει καμία σχέση με τη ψυχή αυτού του λαού και που ενσαρκώνουν μονάχα οι ήρωες και οι μεγάλοι δημιουργοί.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κάνουν λάθη ή ότι διεκδικούν τον τίτλο της αυθεντίας.
Τους ανήκει όμως ο κότινος του αγώνα και της ειλικρίνειας του κινήτρου, κάτι απίστευτα σημαντικό για την εποχή μας.

Όσο αφορά τη Σπίθα έγιναν πολλά λάθη, καθώς ο Μίκης δεν μπορούσε να έχει πλήρη εικόνα των διεργασιών στις οργανώσεις.
Έχει δίκιο εν μέρει ο Δημήτρης ο Καζάκης ότι παρεισφρήσανε φασιστικά στοιχεία και μάλιστα με οργανωμένο τρόπο και μαζικά που σκοπό είχαν την άλωση και το καπέλωμα του κινήματος.
Αυτοί οι ψευτοσπιθιστές θέλουν να απαλλαγούν μια ώρα αρχύτερα από το Μίκη για να βρουν ένα όχημα επέμβασης στα κοινωνικά δρώμενα.
Δε θα τους κάνει αυτή τη χάρη ο Θεοδωράκης, ούτε και οι πραγματικοί Σπιθιστές που χρειάζεται να τους εντοπίσουν και να τους απομονώσουν.
Σκοπός είναι η πατριωτική αναγέννηση, η εθνική ανεξαρτησία, η ανατροπή του σημερινού πολιτικού σκηνικού από τον αφυπνισμένο λαό, που θα έχει μια δική του κυβέρνηση.

Ο λαός χρειάζεται να αυτοοργανωθεί και να αντισταθεί στη μεγάλη επίθεση που δέχεται από σκοτεινά κέντρα.
Κάθε κίνημα σε αυτή την κατεύθυνση είναι χρήσιμο.
Σπίθες παντού, ανεξάρτητες οργανώσεις, επιτροπές, ενεργοί πολίτες, Έλληνες που σηκώνουν το ανάστημά τους.
Στην Κερατέα δεν περνάει ο φασισμός, στο Βοτανικό μια ομάδα αποφασισμένη τα έβαλε με τα ΜΑΤ και κατόρθωσε να σταματήσει τη κατάχωση του Βωμού των 12 Θεών και του Ελέους!

Έλληνες μπορείτε!

Προδοσία

"Με τον κοινό νου που διαθέτω, δεν μπορώ να εξηγήσω και ακόμα περισσότερο να δικαιολογήσω την ταχύτητα με την οποία κατρακύλησε η χώρα μας από τα επίπεδα του 2009 σε τέτοιο σημείο, ώστε μτο ΔΝΤ να απολέσουμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας και να τεθούμε σε καθεστώς κηδεμονίας.
Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα
την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.
Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος.
Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι. Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;
Παρ’ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απ’ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού.
Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.
Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ‘ρθουν.
Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν.
Μακάρι να έχω άδικο."
Μίκης Θεοδωράκης

Λόγια ενός μεγάλου Έλληνα

ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ ........
ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

"Σε σχέση με τη σφαγή των αμάχων (που κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν έχει δει τουλάχιστον δέκα παιδάκια κατακρεουργημένα καθισμένος αναπαυτικά μπροστά στην TV του), δεν με ενδιαφέρει πώς συμπεριφέρεται η Ευρώπη και κάποιοι άλλοι.Εμένα με απασχολεί τι γίνεται εδώ, στη χώρα μας. Πώς αντιδρούν οι απλοί άνθρωποι και κυρίως η νεολαία μας. Και φυσικά πάνω απ’ όλα αυτοί που πήραν μέρος στα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη, που άλλοι τα ονόμασαν «έκρηξη» κι άλλοι «επανάσταση».
Το αθώο αίμα που χύνεται στη γειτονιά μας... οι ανελέητοι βομβαρδισμοί και οι βόμβες φωσφόρου που καίνε τις σάρκες προκαλώντας αφόρητους πόνους είναι το κριτήριο για την ψυχική υγεία ή για την γήρανση και τον μαρασμό ενός λαού.
Κι απ’ ό,τι είδαμε έως τώρα από τις αντιδράσεις τόσο του λαού μας όσο και των πάσης φύσεων εκπροσώπων, πρωτοποριών και παλληκαράδων της φράσης, βγαίνει το συμπέρασμα ότι έχουμε μπει πια στη φάση της αναισθησίας, της αφασίας, του κοινωνικού μαρασμού των πάντων (με ελάχιστες εξαιρέσεις) από τη βάση ως τις κορυφές.
Το να υπερασπίζομαι τα δικαιώματά μου και να παλεύω γι’ αυτά είναι αυτονόητο και αποτελεί μια βασική κοινωνική μας κατάκτηση. Δεν παύει όμως ο αγώνας αυτός να είναι «εγωιστικός» από την άποψη ότι εξυπηρετεί τα στενά προσωπικά συμφέροντα ενός πολίτη είτε μιας ομάδας πολιτών. Δεν έχει μέσα του το στοιχείο της αλληλεγγύης, που ταυτίζεται συχνά με την προσωπική θυσία για τον άλλον, δηλαδή το πέρασμα από το Εγώ στο Εμείς, που μονάχα αυτό οδηγεί ένα Λαό σε αποφάσεις και ενέργειες ικανές να τον ανυψώσουν στο επίπεδο της ιστορικής ευθύνης που μονάχα αυτή τον κατατάσσει ανάμεσα στους ζωντανούς και ενεργητικούς Λαούς, άξιους να καθορίζουν οι ίδιοι τη μοίρα τους.
Χωρίς αυτό το στοιχείο της συλλογικής υπέρβασης δεν μπορεί να είμαστε παρά ένα άθροισμα ατόμων ασύνδετων μεταξύ τους, που ο καθένας κοιτάζει τον εαυτό του και φυσικά αδιαφορεί για ό,τι γίνεται γύρω του, αφού ουσιαστικά δεν τον ενδιαφέρει ούτε για το τι γίνεται στην ίδια του τη χώρα, όπως συμβαίνει στη σημερινή Ελλάδα.
Το γεγονός ότι πίσω από τα εγκλήματα των Ισραηλινών βρίσκεται η αμέριστη βοήθεια των ΗΠΑ, δεν φαίνεται να επηρεάζει την κοινή γνώμη. Αντιθέτως τώρα, με την έναρξη της θητείας του Ομπάμα, υπάρχει μια γενική συστράτευση των πάσης φύσεως διαμορφωτών της συλλογικής σκέψης, οι οποίοι σε όλους τους τόνους βρίσκουν ευκαιρία να καταδικάσουν τις σχέσεις μας με την Ρωσία, με σκοπό να μας οδηγήσουν στην 100% πειθαρχική επαναφορά μας στο άρμα των ΗΠΑ.
Τι σημασία είχαν, αλήθεια, μερικές χιλιάδες θύματα ενός λαού β΄ κατηγορίας, όπως αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ τους Παλαιστίνιους… Ίσως λοιπόν το γεγονός αυτό του φόβου ή της λαγνείας απέναντι στην υπερδύναμη, να εξηγεί κατά κάποιο τρόπο αυτή την εκκωφαντική σιγή των αμνών, ανθρώπων του πνεύματος, επιστημόνων, καλλιτεχνών, κοινωνικών στελεχών και πολιτικών μπροστά στο νέο έγκλημα των ΗΠΑ-Ισραήλ κατά της ανθρωπότητας. Σαν να λένε «είμαστε φρόνιμα παιδιά και μετανοιώνουμε για το αμαρτωλό μας παρελθόν».
Εμείς όμως, δηλαδή η Ορχήστρα, οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην συναυλία-εκδήλωση και ο Δήμος Περιστερίου δεν έχουμε μετανοήσει. Για άλλη μια φορά δεν πρόκειται να «συμμορφωθούμε προς τας υποδείξεις». Παραμένουμε πιστοί στην ιστορία μας και στους αγώνες του Λαού μας ενάντια στον πόλεμο και στους εχθρούς της Ειρήνης. Είμαστε λίγοι. Πάρα πολύ λίγοι. Όμως αυτό δεν γίνεται για πρώτη φορά.
Γιατί πιστεύουμε ότι στα βάθη του Λαού μας υπάρχει πάντα αναμμένη η φλόγα που όσο κι αν την εμποδίζουν, δεν μπορεί παρά να ξανάρθει η μέρα που θα λάμψει, όπως συνέβη τόσες και τόσες φορές στην ιστορία του τόπου μας."
Αθήνα, 18.1.2009 Μίκης Θεοδωράκης

Αναρτήθηκε από troktiko
Αναρτήθηκε από ΕΥΑΝΔΡΟΣ

Mίκη Θεοδωράκη εγκώμιο

Κυκλάμινο κυκλάμινο,
στου βράχου τη σχισμάδα,
που βρήκες χρώματα κι ανθείς,
που μίσχο και σαλεύεις;
Χρόνια σε Ολύμπιο βράχο σύναζες,
ήλιο και γαίμα στάλα στάλα;

Σεμνός και λιγομίλητος
κοιτάς στο χώμα χάμω.
Κι η σπάθα σε κεραύνωσε
κι ως Λιόντας εβρυχήθης!
Είπες δεν φτάνει η φωνή,
δε φτάνει η κατάρα.
Για να λαλήσει το σωστό
του πρέπει καριοφίλι.
Και τότε θα ’ταν Αρχηγέ,
που έσυρες το
Τραγούδι!

Και το τραγούδι ρίζωσε και ψήλωσε σαν δέντρο!
Έσπασε καρδιές και σύνορα και αγκάλιασε ολάκερη τη γη!
Το φοβήθηκαν όλοι οι τύραννοι και το απαγόρεψαν!
Του κάκου!
Βαράνε δυο, βαράνε τρεις, βαράνε χίλιοι δέκα τρεις.
Πονάς εσύ ,πονάω κι εγώ, μα
Καβάλα πάμε στο καιρό με το λιοπύρι, τη βροχή,
το αίμα πήζει στη πληγή κι ο πόνος γίνεται καρφί!
Ο εκδικητής ο λυτρωτής!
Είμαστε δυο είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δέκα τρεις!
Και είμαστε αποφασισμένοι!

Σε διάλεξε η Ρωμιοσύνη και σου εμπιστεύθηκε το καμάκι του Ήλιου άριστε σκοπευτή και με αυτό καμάκωσες το θεριό της τυραννίας!

Κατά καιρούς σου προτείνουν μια θέση υπουργού, ακόμα και του προέδρου της Δημοκρατίας.
Μα είναι πολύ μικρές για σένα!
Δε χωράνε ένα Μίκη!
Όλους αυτούς σε μερικές δεκαετίες δε θα τους θυμάται κανείς!
Όμως εσένα όλοι οι αιώνες θα σε σέβονται!


Είσαι μαζί με το Βενιζέλο, τον Καζαντζάκη, τον Άρη , η μεγάλη ελληνική τετράδα του αιώνα!
Οι δυο πρώτοι ας πούμε ότι αναγνωρίζονται πλέον…
Εσείς οι δυο παραμένετε πρόσωπα ταμπού!
Από τον Άρη αισθάνονται ότι απειλούνται ακόμα από την επαναστατική του γνησιότητα και επίσης τους κάνει να ντρέπονται για το παρελθόν τους.
Εσένα προσπαθούν να σε μειώσουν όλοι, γιατί αισθάνονται πολύ μικροί δίπλα σου!
Ύστερα φοβούνται το λόγο σου!
Σαν πεθάνεις θα ανακουφιστούν!
Έτσι παραμένεις, όσο κι αν ακούγεται υπερβολή, ένας από τους πιο παραγνωρισμένους συνθέτες σε αυτό τον τόπο!
Όχι βέβαια στο εξωτερικό.
Το μεγαλείο σου με αριστοτεχνικό τρόπο υποβιβάζεται και συγκρίνεται με μικρότερου βεληνεκούς συνθέτες!
Τα ελεγχόμενα από το σύστημα μέσα ενημέρωσης σε χειρίζονται πολύ προσεκτικά εκτελώντας διαταγές!
Το συμφωνικό σου έργο της μεταπολίτευσης,
παραμένει εν πολλοίς άγνωστο.
Διότι ποτέ δεν συνεμορφώθης προς τας υποδείξεις έφηβε Μίκη!

«Η ακοή σου Δύση βούλωσε
Η όραση σου Δύση σκεπάστηκε
Η κοινωνία της κατανάλωσης
Πέπλο βαρύ σκεπάζει την ακοή σου
Σκεπάζει την όρασή σου, σκεπάζει την ψυχή σου.»
Έγραφες παλιά μα τόσο τραγικά επίκαιρα ακόμα!

Αλλά κι άλλού:
Έλληνες αδέλφια του Φεραίου,
ψάλετε περήφανα τραγούδια λευτεριάς!
Για να λείψει πάλι το σαράκι
που μας τρώει τη σάρκα την ελληνική.
Ενωμένοι μέσα στον αγώνα,
για να λάμψει νέα νίκη λαϊκή!

Ναι άξιε Γιέ της Ελλάδας’
θα ’ρθει ξανά η άνοιξη, θα ρθει το καλοκαίρι,
θα λάμψει ο ήλιος στα μαλλιά , στο μέτωπο το αστέρι,
να βάλουν όλοι γιορτινά, να βγούνε στα μπαλκόνια
να δουν να λιώνουν στα βουνά
και στη καρδιά τα χιόνια!

Πουλί μη φύγεις γι’ αλλού να πας να τραγουδήσεις!

Ήτανε Θείο Θέλημα κι ενός άγιου τάμα,
εσύ να γεννηθείς εδώ και να γενεί το θάμα!
Εδώ το πρόσωπο της Ελλάδας να στεριώσεις!
Στο κοσμογύρη άνεμο τραγούδια ελληνικά να φορτώσεις!

Σε ρώτησαν κάποτε τι να κάνουν οι νέοι συνθέτες.
Είπες: -Να σκάψουν βαθιά! Στα ρηχά μην περιμένουν να βρουν νερό!

Κίνησε ο Μάης για ναρθεί,μα έχει μεγάλη στράτα,
τι να του πάρω πρώτα μου τον ήλιο ή τα μαντάτα!
Πρόφτασε τον μάνα μου μη φύγει με άδεια χέρια,
φόρτωσε τον με φιλιά και με καλά χαμπέρια!
Ήρθε ο Μάης κι από εδώ, Μάης κακός και ψεύτης.
Μας είπε για το φονικό του γέλιου μας ο ψεύτης!
Τέτοιο Μάη μάνα μου άλλον να μη μου στείλεις
να λέει πως στην Ελλάδα μας σκοτώθηκε ο Απρίλης!

Πάντα θα υπάρχει Απρίλης στην Ελλάδα και θα χορεύει με τον Έρωτα και μαζί θα γελούνε!

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι και το κελί μας κόκκινο ουρανό.

Σαν τον αητό φτερούγαγες στη στράτα,
σε καμάρωναν γειτονιάς τα παραθύρια,
με χαμηλά τα μαύρα σου τα μάτια,
Λεβέντης εροβόλαγες,
Λεβέντης χαμογέλαγες,
Λεβέντης αντίβγαινες στο μανιασμένο Χάρο του συμβιβασμού και της μετριότητας!

Θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία!
Και εσύ την είχες και τη μεταλαμπάδευσες με τα τραγούδια σου!

Ήταν κάτι στρατηγοί, κάτι υποστράτηγοι που σε βασάνισαν και σ’ έστειλαν εξορία.

Το παλικάρι έχει καημό
κι εγώ στα μάτια το κοιτώ
Και το κοιτώ και δε μιλώ
Απόψε που έχει το καημό!

Στου κόσμου την ανηφοριά μας στήσανε καρτέρι.
Ήταν ο φίλος πυρκαγιά, ο αδελφός μαχαίρι.
Πήρα δροσιά και πότισα τα μαραμένα στήθη,
μόνο η καρδιά που ρώτησα ποτέ δε μου απεκρίθη!

Να ’χαμε δυο χέρια δυο σπαθιά,
να σε σκεπάσουμε ηγέτη μας, να μη σ’ αγγίζει ο πόνος!
Να είμαστε αητοί να είχαμε φτερά,
για να σε πάρουμε μακριά
να μη σε βρίσκει ο χρόνος,
μεγαλύτερε εν ζωή Έλληνα!

Πήρες τους δρόμους του ουρανού ,
τα σύννεφα κυνήγησες.
Μίλησες με τα αστέρια
πως να μας φέρεις τη χαρά!

Το τρένο φεύγει στις οχτώ, ταξίδι για τη Κατερίνη,
Νοέμβρης μήνας δε θα μείνει
Σε βρήκα πάλι ξαφνικά να πίνεις ούζο στου Λευτέρη.
Ήσουν μονάχος και πάλι…

Ποιος τη ζωή μας, ποιος την κυνηγά
να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;
Ουρλιάζουν μες στη νύχτα φορτηγά,
σαν ψάρι με χουν πιάσει μες στα δίχτυα.
Για κάποιον με στον κόσμο είναι αργά.

Που πήγε αυτός που ξέρει να μιλά;
Που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει!

Κι όμως υπάρχουν ακόμα, κάποια δέντρα που δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό!
Κάποια πρόσωπα που δε βολεύονται, παρά μόνο στον ήλιο.
Κάποιες καρδιές που δε βολεύονται, παρά μόνο στο δίκιο.
Που κραυγάζουν ότι δεν υπάρχει θεός, μονάχα φως!
Ο δρόμος τους χάνεται στο φως κι ο ίσκιος της μάντρας παραμένει πάντα από σίδερο!

Κι όταν σφίγγουν το χέρι ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο!
Όταν χαμογελάνε ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μέσα από τα άγρια γένια τους!
Όταν σκοτώνονται
Η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα!

Με τόσα φύλλα σου γνέφει ο ήλιος καλημέρα!
Με τόσα φλάμπουρα λάμπει ο ουρανός!

Υπάρχει τόπος μυστικός ποιητή που εκεί
Σωπαίνουν τα πουλιά
σωπαίνουν οι καμπάνες.
Σωπαίνει κι ο πικρός Ρωμιός,
μαζί με τους νεκρούς του.

Κι επά στην πέτρα της σιωπής
Τα νύχια του ακονίζει!
Μονάχος κι αβοήθητος
της Λευτεριάς ταμένος.

Χρόνια μέσα στις καρδιές μας βαστάει το πανηγύρι !
Βαστάμε γερά, κρατάμε καλά!

Αυτό που ήμασταν
κάποτε θα γίνουμε ξανά!
Είμαστε Έλληνες!

Ήπιαμε την προδοσία με το γάλα!
Ύστερα πάλι με το κρασί, ώστε ο
εξευτελισμός να γίνει τέλειος!

Ζήσαμε στο σκοτάδι το πηχτό, για να γυρέψουμε το φως!
Μεγάλο φως θα λάμψει από τέτοιο σκοτάδι!

Ως πότε οι φασίστες θα σκοτώνουν τα γελαστά παιδιά στη ροδαυγή της ζωής τους;
Την ανδρεία και το θάρρος το έχουν για προσβολή.
Ανάθεμα την ώρα, κατάρα τη στιγμή, ξανασκοτώσαν οι φασίστες το γελαστό παιδί !

Είμαστε δυό κι η ώρα σήμανε οχτώ!
Εσύ μπροστά και οι άλλοι πίσω ακολουθούν!

Ντιν-νταν σημαίνει ο δρόμος της αγάπης και του χρέους!
Δυο πούλια,δυο περιστέρια ταξιδεύουνε μέσα στα αστέρια!

Εσύ πρωτομάστορα μύρισες την ανάσταση, χτύπησες την καμπάνα και έψαλλες:
Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα,
μουγκρίζουν τ' Άγράφα, σειέται η Στεριά.
Στ' άρματα, στ' άρματα, εμπρός! στον αγώνα
για τη χιλιάκριβη τη Λευτεριά.

Ετούτα εδώ τα μάρμαρα δε θα πιάσουν καμία σκουριά, όσο τα αγκαλιάζουν οι μελωδίες σου!

Κι όπου να ’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες!

Και θα τη δούμε ξανά τη Ρωμιοσύνη,
μεγάλε των Ελλήνων Οδηγέ,
εκεί που πάει να σκύψει με το σουγιά στο κόκαλο ,
με το λουρί στο σβέρκο,
να πετιέται από ξαρχίς, ν΄ αντριεύει, να θεριεύει
και να καμακώνει τ’ άγριο θεριό με το καμάκι του ήλιου,
το τόξο του Απόλλωνα!

Μίκη να είσαι πάντα καλά!
Πάντα να στέκεις μπροστάρης εσύ και τα τραγούδια σου, στους αγώνες των Ελλήνων για τη χιλιάκριβη τη Λευτεριά!
Αυτό το
χώμα είναι δικό τους και δικό μας!

Για να γυρίσει ο ήλιος
θέλει δουλειά πολύ ,
θέλει και οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους !

Θα το δώσουμε μεγάλε Αδερφέ μας,
Θα το δώσουμε !

Αέρας στις κορφές, μαύρο φεγγάρι στις καρδιές.
Ερχόμαστε να πάρουμε μόνοι μας τη Λευτεριά,
με τραγούδια όπλα και σπαθιά!

Με τραγούδια δικά σου αγαπημένε Μίκη!

Μιας ανάστασης νέας χτυπά η καμπάνα,
μηνούν τα όπλα μας τον λυτρωμό!

Είμαστε δυο, είμαστε τρεις , είμαστε χίλιοι δέκα τρεις!

Κι όλοι σε αγαπάμε Μίκη Θεοδωράκη!