Δόξα στο θεό σου …ξανά!

Ένας κόσμος ενωμένος , μια κοινωνική τάξη με τον πλούτο μοιρασμένο, μια θρησκεία του να κάνεις το καλό και Ένας Θεός για όλη τη γη!
Αυτό είναι το σύνθημα, ο σκοπός, το (μακρινό;) όραμα, που μας ζεσταίνει την καρδιά.
Όμως πως θα …γίνει;
Με ποιο τρόπο θα αλλάξει αυτή η χωριστική ανθρωπότητα ;
Πως θα πάψει η άγρια ταξική, κοινωνική δομή;
Πως οι θρησκείες θα σταματήσουν να αντιμάχονται;

Μπορούν να κάνουν κάτι οι πολεμιστές;

Υπάρχει μια τεχνική, που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο πολεμιστής στη ζωή του (και να χρησιμοποιηθεί ευρύτερα...) και λέγεται «Δια του θεού σου» .

Μια προσεκτική παρατήρηση θα μας αποκαλύψει πόσοι θεοί υπάρχουν….
Είναι 6 δις!
Όσοι και οι άνθρωποι!
Κάθε ένας ορίζει το θεό του!
Ακόμα κι αυτός που δεν έχει (το) θεό (του)…
Ακόμα κι αν τον λέει λαό.
Ακόμα κι αν το λέει νεροκολοκύθα ή τοτέμ …
Ακόμα κι αν το λέει Γκάλη ή και Γκάντι..
Δία ή Ζαρατούστρα.
Μπορούμε να πάμε σε πιο σύγχρονους θεούς που λέγονται χρήμα, σεξ, εξουσία, διασημότητα…
Εδώ οι ναοί είναι πιο ευρύχωροι!
Λέγονται χρηματιστήρια, δημαρχεία, βουλές, τηλεοράσεις…

Στην Ινδία έχουμε 330.000.000 θεότητες, όσες περίπου οι αναπνοές που παίρνει ένας άνθρωπος, στη διάρκεια της ζωής του!

Το πιο σημαντικό πράγμα είναι για τον άνθρωπο το ποιος είναι ο θεός του!
Μα οι Χριστιανοί για παράδειγμα, περίπου 900.000.000, έχουν όλοι τον ίδιο θεό, το Χριστό, οι Βουδιστές το Βούδα, οι Ινδουϊστές τον Κρίσνα, οι Μωαμεθανοί τον Μωάμεθ...

Η πρόταση της Νέας Εποχής είναι να λατρέψει ο καθένας το θεό του!

Η Νέα Παγκόσμια θρησκεία θα αποτελείται από 6.000.000.000 θεούς, όσοι και οι άνθρωποι!

Αν παρατηρήσουμε θα δούμε ότι και στην ίδια θρησκεία κάθε πιστός έχει και μια διαφορετική εικόνα για το Θεό.
Άλλοι τον βλέπουν σαν προστάτη, σα γέροντα στα σύννεφα, σαν έναν δίκαιο βασιλιά, σαν έναν επαναστάτη, άλλοι ως ένα καταπιεστή εξουσιαστή.
Άλλοι ως έναν χαιρέκακο τιμωρό που δε διστάζει για λίγα παραπτώματα να σε καταδικάζει αιώνια στη κόλαση!
Άλλοι ως κάποιον που εξευμενίζεται με χρυσάφι , με κεριά, με λαμπάδες, με τάματα.
Ως κάποιον που εξαγοράζεται η εύνοια του με μια δωρεά!
Ο τρόπος ανύψωσης, είναι να βελτιώσουν την εικόνα που έχουν για το δικό τους θεό.
( Εδώ φυσικά χρειάζεται να παραμερίσουν την οπτική των ιερέων, που αγωνίζονται για την …επιβίωση τους και την εξασφαλίζουν καλλιεργώντας τη χωριστικότητα και θολώνοντας τα νερά.)


Ο πολεμιστής δεν είναι φανατικός ιεραπόστολος ή σταυροφόρος, να επιβάλει τη δική του ιδιαίτερη θρησκεία και τρόπο προσέγγισης.
Θα πει: Δια του θεού σου!
Στη συνέχεια θα τιμήσει και θα ανυψώσει το θεό του άλλου!


Mία πρόταση λοιπόν είναι η ανταλλαγή
θεών.
Ναι, να ανταλλάξουμε θεούς!
Να αφουγκραστούμε το μήνυμα του θεού του γείτονα και να το συγκρίνουμε με του δικού μας.
Είναι ο καλύτερος τρόπος μελέτης του δικού μας θεού!
Έτσι μελετώντας, αγκαλιάζοντας και ανταλλάσσοντας θεούς, θα φτάσουμε κάποτε στον Έναν!

Κάθε λαός και κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, γιατί έχει δεχτεί διαφορετικές επιρροές.
Είναι μοναδικός και διαφορετικός και ο πνευματικός του Δρόμος.
Αυτή η διαφορετικότητα χρειάζεται να προστατευτεί , να διατηρηθεί και να καλλιεργηθεί.
Είναι ένας μεγάλος πλούτος που ανήκει σε όλους μας!
Είναι δρόμοι που έχουν ανοίξει με πολύ κόπο και θυσίες.
Είναι η κληρονομιά μας, που χρειάζεται να τιμήσουμε.
Είναι η δυνατότητα της επιλογής που μας προσφέρουν.
Οι διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμοί είναι απαραίτητοι, στο να μπορέσουμε να κατανοήσουμε το κεντρικό πολιτισμό που κρύβεται μέσα σε όλους τους λαούς.
Μελετώντας μια άλλη θρησκεία ,γνωρίζεις καλύτερα τη δική σου.
Σεβόμενος το διαφορετικό , σέβεσαι τον εαυτό σου.
Κάθε άνθρωπος θα βρει το ιδιαίτερο μοναδικό του δρόμο, πέρα από οποιαδήποτε μίμηση, γιατί ο συνδυασμός των αρετών και ελαττωμάτων είναι δίχως προηγούμενο.
Δεν υπάρχει φυσικά, συνταγή έτοιμη, καμία.

Το ψυχολογικό κλειδί των ορθών ανθρώπινων σχέσεων, είναι να δοξάσουμε το θεό του γείτονα!
Να τον αναγνωρίσουμε και να τον τιμήσουμε!
Αν μπορούμε να του δώσουμε μια τονική παραπάνω, έχει καλώς…
Αν αυτό δεν είναι δυνατό ,ας μείνουμε εκεί.
Η βοήθεια, που μπορούμε να δώσουμε, είναι να βρούμε το δικό μας δρόμο , να τον περπατήσουμε και να τον παρακινήσουμε, έτσι ώστε να βρει το δικό του ,που μόνο αυτός ξέρει!
Ο δρόμος αυτός θα βρεθεί μόνο, δια του θεού του!
Η Αλήθεια γι αυτόν, είναι άγνωστη σε μας…
Οφείλουμε μόνο να την σεβαστούμε!

Σεβασμός!
Η λέξη κλειδί και η αθόρυβη αρετή!
Πάλι στη θεά Αθηνά, από το Δωδεκάθεο, ταιριάζει και αυτή η ποιότητα σαν εκπομπή!
Συνοδεύει πάντα την Σοφία και την Αλήθεια!
Τον άνθρωπο, που τον χαρακτηρίζει αυτή η ιδιότητα χαρακτήρα, μπορείς να τον εμπιστευτείς!
Σε αντίθετη περίπτωση ποτέ!
Είναι ένα αλάνθαστο σημάδι!

Η Νέα Παγκόσμια θρησκεία θα είναι η αναβαθμισμένη σύνθεση όλων των υπαρχόντων και αυτό θα πρέπει να κάνουν πρώτα, οι πρωτοπόροι πολεμιστές του κόσμου.

Πάντα δια του θεού τους…του καθενός μας ο θεός!

http://stavrosn.blogspot.com/2008/11/blog-post_12.html

Κήρυγμα Ηρωισμού από τον Άγγελο Σικελιανό

Αθήνα, ένα χειμωνιάτικο βράδυ του Φλεβάρη του 1909.
Βρισκόμαστε στην κατάμεστη αίθουσα διαλέξεων του περιοδικού « Ο Μέγας Παν», στην οδό Σταδίου, έναν αιώνα πριν από τα σήμερα.
Ο ομιλητής της βραδιάς έχει μόνο εικοσιπέντε χρόνια πάνω του, αλλά μαζί του είναι κι ένα αρχαίο φως, αυτό που τον πυρπολούσε ολοζωής.
Είναι από τους μεγαλύτερους λυρικούς ποιητές του κόσμου στον 20ο αιώνα, είναι ο Έλληνας Άγγελος Σικελιανός!
Στα πρώτα καθίσματα βλέπουμε την συντρόφισσα του Εύα με φίλες της, ντυμένες με αρχαιοελληνικά ενδύματα.
Οι προσκεκλημένοι, ομότεχνοι, κριτικοί και διευθυντές λογοτεχνικών περιοδικών και εφημερίδων μέσα στο ημίφως της αίθουσας που είχε διακοσμηθεί με πράσινα υφάσματα, περίμεναν σιωπηλοί διαισθανόμενοι τη σημαντικότητα της διάλεξης.

Σε λίγο η στεντόρεια φωνή του ποιητή, η κραυγή της Ελλάδας,
πλημμύριζε την αίθουσα και καλούσε σε ηρωισμό!

«Αν εφανερώθει ποτέ, ένσαρκο φανέρωμα θεών (η ενσάρκωση της ψυχής του λαού, σ΄ έναν άνθρωπο, ήταν η κορυφή και το όνειρο κάθε φυλής),
αν εφανερώθει η ενσάρκωση τούτη ολοκληρωτικά στη ζωή και στη φύση, μοιρασμένη δίκαια και σοφά, ανάμεσα από τους ανθρώπους, τούτο έγινε μονάχα στην Ελληνική γη.

Η φύση κι ο άνθρωπος, το κορμί και ο νους, ο λογισμός και η πράξη, ο πόθος και η δύναμη, η δύναμη και η βούληση, ισοζυγίστηκαν με θεοτικό τρόπο ανάμεσό τους.

Η συνείδηση των πραγμάτων αναβλύζει αυθόρμητα από μέσα μας.

Η νίκη ακολουθεί την πειθαρχία φτερωτή.

Ο κίνδυνος υποβάλλει το ρυθμό (η σημερινή αντίληψη του Πανικού είναι έργο Χριστιανικών ημερών), ο κίνδυνος υποβάλει το ρυθμό, σε τρόπο που ευρίσκεται υποταγμένη η ανάγκη από τα αγέρωχα ζωτικά στοιχεία μέσα μας, όπως υποταγμένος είναι ο άνεμος από τον αητόν, που αφού έμαθε να πετά με κάθε άνεμο και σε κάθε διεύθυνση, ανοίγει έπειτα φτερά ολάνοιχτα και ακίνητα- και περιμένει τα αέρια ρεύματα να τον φέρουν όπου θέλει, βοηθώντας μόνον με την κίνησην της κεφαλής.

Το δέος μέσα μας, όχι ενστιγματικά, αλλ΄ ιεραρχικά και συνειδητά, ακολουθεί η τόλμη.

Ισοζυγίστηκαν τόσο οι λειτουργίες της υπόστασης μας, μες στη φύση, ώστε ο θάνατος να μην είναι μοίρα, αλλά ή να καταντά «ιδιωτική πράξη» όπως έλεγε ο Μάρκος Αυρήλιος, ή να υψώνεται με όλο το λαμποκόπημα της ανατολής.
Έτσι δημιουργήθηκε η Ελληνική συνείδηση, που είναι η πλέον απόμακρη γη- και η μακρινότερη υπόσχεση, εις όσους επαλεύσανε ή επληγωθήκανε για την ανθρώπινη αναγέννηση.
Μια συνείδηση «κατά φύση» που αποκατασταίνει το γαλήνιο πνεύμα της ζωής και που σύμφωνο με τα πράγματα γεννοβολάει μέσα μας την ιερή ηδονή, και που δημιουργώντας πάντα βαθύτερη την ενότητα μας με τη φύση σμίγει με τους αιώνιους νόμους της και γίνεται συνειδητά βοηθός αγέρωχος, στο ξετύλιγμα του μυστηρίου της
και στο ίδιο [το] ξετύλιγμα της υπόστασης μας, με πάντα υψηλότερη ιεραρχία.

Η συνείδηση αυτή ύψωσε τον μόνο και κύριο ναό, μέσα στη φύση, το κορμί μας.

Η ηδονική ακόμα, όπως την αποκάλυψε με θρησκευτικό νου ο Επίκουρος, ο φιλόσοφος των κήπων, που δεν είναι ο Επίκουρος των ταπεινών σύγχρονων βιβλίων, είναι μια ολοκληρωτική, μεγάλη κάθαρσις, όχι έξω από τη φύση, μέσα από τους Χριστιανικούς ουρανούς ή από την παραγνωρισμένη Ορφική εξιλέωση, αλλά μέσα στην ίδια φύση, μέσα στα ίδια μας [τα] όργανα, υψωμένα ως στύλους άσειστους, με καθολική επίγνωση, των λειτουργιών της ζωής.

Μια τέτοια συνείδηση, στοχάζομαι πως υψώνει, ολόγυρα μας, τέτοιους νόμους.
Η πηγή της ανθρώπινης νόησης και ενέργειας είναι ανεξάντλητη, η ίδια πηγή που εφύλαξε μέσα μας άφθορο το σπόρο της φωτιάς.

Κάθε πράξη μας, λειτουργούμενη με βαθιά φυσιολογική επίγνωση, φέρει ως στοιχείο άμεσο και απαραίτητο την εξιλέωση και την κάθαρση της πράξης αυτής.

Κάθε υπόσχεση, δοσμένη στο κορμί μας και στο νου μας, είναι άξια να τηρηθεί ακολουθώντας την καθαρή διαίσθηση στην ίδια απάνω γη.

Μια άγρυπνη πειθαρχία από τα αγέρωχα και ζωτικά στοιχεία στα ταπεινά και εφήμερα, υποδουλώνοντας τα σε συνειδητό ξετύλιγμα, νόμος που ισοζυγίζει ον Δηλιακόν νόμον «έσο καθαρός», είναι ικανή να τηρήσει την πλέον απότολμην υπόσχεση.

Και ωσάν στερνός νόμος, πηγάζοντας και κορυφώνοντας τους άλλους, πως και ο ίδιος [ο] θάνατος είναι μια τήρηση υπόσχεσης στο πνεύμα μας, σύμφωνα με την υψηλότερη συνείδησή του.
Από τέτοιους νόμους ξεβγαίνει το νόημα του Ηρωισμού ανάμεσό μας και τη φύση.

Γιατί αλήθεια πως ζούμε σήμερα, σωματικά;

Προς ποιον άγαλμα της Ολυμπίας, υψωμένο ανάμεσα στη νεότητα, για να μορφώσει σύμφωνα με αυτό το σώμα της, έχομε στραμμένα μάτια;

Πως θα ξεφύγουμε την ποινή της ασκήμιας, όχι τη φανταστική ποινή των κολάσεων, αλλά την ποινή που άγρυπνη στέκει δίπλα από τη λήθη των ιδανικών μας; »


Το χειρόγραφο αποτελούνταν από εικοσιπέντε σελίδες και ήταν ένα πύρινο κάλεσμα ηρωισμού, αυτοπεποίθησης, τόλμης, επανάστασης ελληνικής που κέντρισε συνειδήσεις.

Αγκούσευε τότε η μικρή Ελλάδα στα μικρά της σύνορα και γρήγορα γύρεψε νικηφόρα ν΄ απλώσει το κορμί της μπαίνοντας σε απελευθερωτικό πόλεμο με τον Τούρκο καταχτητή.
Η Μεγάλη Ιδέα των πέντε θαλασσών και των δυο ηπείρων έκαιγε σε πολλές καρδιές.

Βρήκε στη συνέχεια ,το μοναδικό κουράγιο να ορθώσει περήφανα το αρχαίο της ανάστημα στο φασισμό και να ταυτίσει ξανά τον ηρωισμό με τον ελληνισμό.

Μεγαλύτερη θυσία δεν υπήρξε από την ελληνική, με τους νεκρούς να φτάνουν συνολικά το ένα εκατομμύριο από τα επτάμιση συνολικά της χώρας.
Ξεπέρασε σε ποσοστό κι αυτό της Σοβιετικής Ένωσης με τα είκοσι εκατομμύρια θύματα.

Βρήκε τη δύναμη στη συνέχεια ο ηρωικός ελληνικός Λαός να μην υποστείλει τον αγώνα για δημοκρατία και αξιοπρέπεια, όταν για δεκαετίες στέναζε κάτω από το επίσημο παρακράτος, τα χουντικά τανκς, τη χαφιεδίστικη εξουσία.

Σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη οι συνεργάτες των Γερμανών ναζιστών μετά τον πόλεμο τιμωρήθηκαν σκληρά.
Σε τούτη τη δύστυχη χώρα, τους έντυσαν χωροφύλακες και τους διέταξαν να ξαναπολεμήσουν τους γενναίους αντάρτες εξωθώντας τους ξανά στα βουνά.
Αναποδογυρίστηκαν οι αξίες με ένα τρόπο μοναδικό ιστορικά.

Η νεοελληνική λογοτεχνία άνοιξε μεμιάς τα δυνατά φτερά της και πέταξε ψηλότερα στον 20ο αιώνα κι από τη γαλλική και την αμερικάνικη και τη ρώσικη!
Δυο νόμπελ, ένα Λένιν κι άλλα δυο μεγαλύτερα ακόμα,που το θλιβερό μας κράτος απέτρεψε.
Πέντε πραγματικοί Έλληνες γίγαντες! Κι αμέσως από κάτω δεκάδες!
Προσπάθησε η τέχνη να συλλάβει τη ψυχή τη βαθιά την ελληνική κι έριξε με οργή,
πολλές οργιές το κουβά μες στο πηγάδι!

Και φτάνουμε στο σήμερα και βλέπουμε τέλμα.
Ελώδη νερά.Απελπισία.Στειρότητα.
Πάνε εικοσιπέντε χρόνια που τίποτα μεγάλο δεν δημιουργήθηκε.
Όλες οι προσπάθειες βούλιαξαν μέσα στο βάλτο της μετριότητας.
Που είναι ο Έλληνας Ποιητής;
Μόνο ατσαλάκωτοι δημοσιογράφοι με τσαλακωμένη ψυχή, ανεκπαίδευτοι εκπαιδευτικοί, απολίτιστοι πολιτικοί, αδίσταχτοι επιχειρηματίες, ευνοούμενοι του συστήματος, ρασοφόροι σκοταδιστές, πατριδοκάπηλοι φασίστες, μίζες πολυεθνικών κι η λαίλαπα της φτηνής τηλεόρασης σε κάθε σαλόνι.

Κι ένας Λαός προδομένος στη γωνία, παροπλισμένος, ν΄ αγωνίζεται να τα φέρει βόλτα και να μη ξέρει πως φτάσαμε ως εδώ.

Ποιο το Νέο Όραμα;
Ποια η Νέα Μεγάλη Ιδέα του 21ου αιώνα;
Ξαπόστασε αρκετά η Ελλάδα από τούτο το ματωμένο αιώνα
και φτάνει η ώρα να ξαναπάρει τον ανηφορικό της δρόμο.
Η παλίρροια υποχωρεί.
Η εμπροσθοφυλακή ξεκίνησε.
Ζητάμε πίσω την πραγματική μας πατρίδα.
Ζητάμε την Ελλάδα των δυο Ηρώων και των πέντε Αξιών!
Τα δυο μεγαλύτερα αρχέτυπα άλλα δεν είναι από του Ηρακλή και του Οδυσσέα!
Η Ελευθερία, η Αξιοπρέπεια, η κοινωνική Δικαιοσύνη, η Αλήθεια και η Αρμονία, οι πέντε κύριες αξίες μας!
Ομπρός , ομπρός και δε μπορεί μονάχος του ν΄ ανέβει ο ήλιος!
Ομπρός , ομπρός κι η φλόγα του μας τύλιξε ομοαίματοι αδελφοί του!
Για την πλέον απόμακρη γη, την Ελληνική Συνείδηση, ας ξεκινήσουμε!
Τη μακρινότερη και πιο απότολμη υπόσχεση ξανά ας δώσουμε!
Εμείς, εμείς οι Έλληνες!

Ένα Βουνό για Πολεμιστές

Υπάρχει κάπου ένα γαλάζιο, ουρανομίλητο βουνό, με απόκρημνες πλαγιές και χιόνια στην κορφή που δε λιώνουν παρά μόνο στον καυτό ήλιο του καλοκαιριού.
Ανατολικά σχηματίζονται δώδεκα αγέρωχες κορυφές που προκαλούν δέος και δυτικά μια θάλασσα γαλήνια ακουμπά και δροσίζει τα πόδια του.
Ο ήλιος στην πιο ψηλή κορφή του θα στείλει την πρώτη ακτίνα και αυτή θα αποχαιρετίσει τελευταία από μακριά, σα θα βυθίζεται στη θάλασσα.
Στους πρόποδες υπάρχουν καλλιέργειες με ελιές , αμπέλια και υγρούς μπαξέδες, που παραχωρούν όσο ανεβαίνουμε, τη θέση τους στο πεύκο και το έλατο και αυτά ακόμα πιο ψηλά, στην πέτρα και το χιόνι.
Βαθιά φαράγγια το χαράζουν και αφήνουν τα νερά να κατηφορίζουν στο διψασμένο κάμπο.
Θεραπευτικά βότανα φύονται παντού κι ο αέρας μεταφέρει αρώματα από δεντρολίβανο, μέντα, θυμάρι,λεβάντα και τσάι.
Εκτάσεις ολόκληρες καλύπτονται από λευκές μαργαρίτες την άνοιξη, ενώ τα δύσβατα μονοπάτια προτιμούν να στολίζονται με κόκκινες παπαρούνες και κίτρινα αγριολούλουδα.
Από τους βράχους ξεπηδούν πηγές με κρύο νερό και ολόγυρα θεόκορμα πλατάνια φιλοξενούν χιλιάδες πουλιά στα δυνατά πλεγμένα κλαδιά τους.
Σ΄ ένα οροπέδιο σχηματίζεται μια μικρή λίμνη όπου τα γαλήνια κρυστάλλινα νερά της, βάφονται καταπράσινα από τα πεύκα που την περιβάλλουν.
Από εκεί κοντά ξεκινά ποτάμι και κατηφορίζει αργά, αποφασιστικά, σίγουρα, να βρεί τη θάλασσα.
Σαν ξεσπά καταιγίδα τότε ο άνεμος, η αστραπή, η βροχή και οι κορφές των δέντρων, χορεύουν σ΄ ένα ξέφρενο Διονυσιακό ρυθμό σφιχτά αγκαλιασμένα!
Η πυραμιδική κορυφή του είναι τυλιγμένη στα σύννεφα και το θρύλο.
Μοιάζει σα μια τεράστια αντένα που σκορπά μια απόκοσμη μουσική.
Όταν ξημερώνει, η θεόρατη σκιά της πέφτει επιβλητική πάνω σε όλο όλο τον κόλπο.
Λένε πως είναι κατοικία ενός φωτεινού θεού και υπάρχει κι ένας ναός ερειπωμένος, αφιερωμένος σε αυτόν.
Κάθε χρόνο, από τα πολύ παλιά χρόνια, ανεβαίνουν εκατοντάδες προσκυνητές μετά από πολλές ώρες κοπιαστική πορεία να πάρουν την ευλογία του.
Καταχτητής δεν πάτησε ποτέ αυτό το βουνό.
Απροσκύνητοι ντόπιοι απέκρουσαν με απίστευτο πείσμα κάθε επίθεση κι ενώ όλη η χώρα σκλαβωνόταν αυτό έμεινε ελεύθερο...
Και η Ελευθερία επέζησε και δεν έφυγε ποτέ από εκεί, με μια μικρή μα ηρωική φρουρά να την προστατεύει, να γυμνάζεται υπομονετικά και να περιμένει την επανάσταση.
«Κι άλλο καλό δε μάθαμε, πιο κάλλιο από τη λευτεριά!» τραγουδούσαν οι ανυπόταχτοι μαζί με τα θρηνητικά τους μοιρολόγια, που τα είχαν για να μπορούν να αντέξουν τη σκληρή μοίρα της φτώχειας, της άγονης πέτρας, της επαγρύπνησης και της αξιοπρέπειας.
Ποιητές γράφανε πως είχαν ανάγκη να γυρίζουν συχνά κοντά του, για να πάρουν ξανά δύναμη σαν τον μυθικό Ανταίο.
Αυτό το βουνό είχε διαλέξει για καταφύγιο ο Ηρακλής για να γιατρεύει τις πληγές του μετά τους άθλους του και να αναλογίζεται τους επόμενους...
Εκεί ένας μεγάλος νομοθέτης στοχάστηκε και συνέγραψε τους αυστηρούς νόμους, που παράδωσε στη Πόλη που έμελλε να γίνει η ισχυρότερη του κόσμου για πάνω από εφτακόσια χρόνια!
Στις κατάφυτες πλαγιές του γυμναζόταν ο αήττητος στρατός της.

Στα μισά του δρόμου ξεχωρίζουν αριστερά τρία πλατύσκαλα που οδηγούν στην πρώτη σπηλιά που συναντάμε.
Στο πρώτο γράφει «δε έχω τίποτα», στο δεύτερο «δε θέλω τίποτα» και στο τρίτο «δε ζητώ τίποτα».
Μέσα στη σπηλιά χάσκει ένα βάραθρο προκαλώντας τον Ταξιδιώτη να πετάξει ότι άχρηστο βάρος κουβαλά.
Κάθε σκέψη και συναίσθημα αδυναμίας ας σπρωχτεί εδώ αδίσταχτα στο κενό.
Κάθε τι αδύναμο και άρρωστο, κάθε φόβος, κάθε μνησικακία, χρειάζεται να ριχτεί εκεί.
Μόνο ένα ραβδί κι ένα παγούρι νερό επιτρέπεται να έχει μαζί του ο Οδοιπόρος.
Μόνο μια επιθυμία, ν΄ ανέβει.
Δίχως τούτο το βαθύ σπήλαιο , η Πόλη κάτω δε θα έφτανε σε αυτό το μεγαλείο.
Κάθε πολεμιστής που αγαπά τη δύναμη, οφείλει να έχει το δικό του βάραθρο, και εκεί να ρίχνει ότι δε συμβαδίζει με το σκοπό που έταξε στον εαυτό του.
Κάθε πεποίθηση που μας εξασθενεί, κάθε επιθυμία αποπροσανατολιστική με περισσή σκληρότητα χρειάζεται να γκρεμίζεται στην άβυσσο που χάσκει.
Ο παγωμένος αέρας που έρχεται θαρρείς από τα έγκατα της γης, ας μη μας τρομάζει.
Το σκοτάδι ας συναντήσει το σκοτάδι.

Όσο ανηφορίζουμε, το φως θεριεύει, απλώνεται σιγή, μεγαλώνει η αναπνοή και μόνο αετοί σχίζουν σιωπηλά τον αέρα.
Η καθαρότητα του αέρα μοναδική, η θέα απέραντη, ο κάμπος απομακρύνεται και μόνο η θάλασσα αστράφτει μακριά στο φως.
Από εδώ η δύναμη του βουνού περνάει στα μέλη του Οδοιπόρου που ακούραστος συνεχίζει για την κορυφή.
Ύψος, αυτοπεποίθηση, ορμή, αποφασιστικότητα, γαλήνη.

Κοντά στη κορυφή, ο θρύλος λέει,πως μια δεύτερη μεγάλη βαθιά σπηλιά περιμένει αυτόν που έφτασε ως εδώ.
Λένε πως Νύμφες τη φρουρούν και δεν επιτρέπουν σε οποιονδήποτε να τη βρει.
Λένε πως είναι αυτή η κατοικία του Πνεύματος του Βουνού και πως μέσα καίει διαρκώς μια φωτιά.
Όποιος πλησιάζει βλέπει χαραγμένη πάνω από την είσοδο, μόνο μια λέξη: ΥΠΗΡΕΣΙΑ.
Κι ύστερα μπαίνει μέσα.

Καλό Καλοκαίρι

Εύχομαι καλό καλοκαίρι σε όλους τους φίλους, καλές διακοπές, καλές βουτιές.
Ραντεβού το Σεπτέμβρη, ανανεωμένοι και αποφασισμένοι να διανύσουμε πολλά μίλια πάνω στο Δρόμο του Πολεμιστή, όλο και πιο μακριά.

Ο Δρόμος του Έλληνα Πολεμιστή

Ο εφιάλτης της Περσεφόνης
Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε τ' αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούριο πάν να δουν διυλιστήριο.

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.

μας τραγουδούσε ο Μάνος Χατζιδάκης.


Αναζητάει ένας νέος άνθρωπος τον ελληνικό πνευματικό δρόμο και δεν τον βρίσκει!
Έχει χαθεί μέσα στα αγριόχορτα, τα βάτα και το τσιμέντο.

Πάνω από την Αγγλία ως πνευματικό πρότυπο στέκει ο τζέντλεμαν, πάνω από τη Γαλλία ο διανοούμενος του διαφωτισμού, πάνω από την Ινδία ο Ξατρίγια Αρτζούνα.
Πάνω από τη σύγχρονη Ελλάδα δυστυχώς δεν στέκει τίποτα…
Φρόντισαν γι΄ αυτό σταθερά πολλοί καλοθελητές και μαύροι πράκτορες.

Αγωνίστηκε ωστόσο αυτή η αγαπημένη χώρα να βρει τον εαυτό της και να στερεώσει το σύγχρονο πρόσωπό της στον 20ο αιώνα που πέρασε.
Πάσχισαν γι΄ αυτό πολύ οι μεγάλοι μας συγγραφείς, ποιητές, μουσικοί.
Οι Βαλκανικοί πόλεμοι και η εποποιία της εθνικής αντίστασης, πρόσφεραν επίσης σε αυτό το σκοπό, όμως δεν στάθηκαν αρκετά όλα αυτά.
Το σημαντικότερο από όλα, τα ιδανικά της εθνικής αντίστασης, άναψαν μεγάλη θυσιαστική φωτιά.
Ο Ελληνισμός κι ο ηρωισμός ξαναενώθηκαν!
Επιβίωσαν τα αντάρτικα ιδανικά από τη στρατιωτική ήττα, ξεψύχησαν όμως στην αναγνώριση, γερασμένα πια.

Ευθύνη μας αυτή η προσπάθεια να συνεχιστεί, ώστε να καρποφορήσει κάποτε.

Σήμερα το χάος της απαξίωσης βρυχάται προκλητικά κυρίαρχο στη χώρα που γεννήθηκαν οι αξίες!
Είναι μεγάλη η ανάγκη να αντιπαρατεθούμε αποφασιστικά μαζί του!
Για τούτο το σκοπό χρειαζόμαστε ένα σύγχρονο πνευματικό πρότυπο, που να ενσαρκώνει τις ιδιαίτερες αρετές μας, να αντιστέκεται στις ιδιαίτερες αδυναμίες μας, και να μας οδηγεί άσφαλτα και σύντομα στην ένωση με τη ψυχή μας.
Ας αφουγκραστούμε ξανά τους μεγάλους μας σοφούς, τα μεγάλα παραγγέλματα τους στους αιώνες, τη μεγάλη Ρήτρα του Λυκούργου, τη δημοκρατία της Αθήνας, τις οδηγίες του Αριστοτέλη, τα δυνατά αρχέτυπα του Οδυσσέα, του Αχιλλέα, του Ηρακλή.

Ας ξαναμελετήσουμε τους ήρωές μας γιατί ψυχή σημαίνει ηρωισμός!

Ας ξεχωρίσουμε είκοσι ένα σημεία που προσδιορίζουν και διαφοροποιούν τον Έλληνα Πολεμιστή του Φωτός:

-Αίεν αριστεύειν.
Ό,τι κάνει, το κάνει με πάθος.

-Ομορφιά.
Αναζητά την ομορφιά και ζει μέσα σε αυτή.
Το Ελληνικό μέτρο είναι η αρμονία.

-Έρωτας.
Είναι ερωτευμένος με τη σύντροφό του και την Αρετή.

-Λεβεντιά.
Τι ζητάει η Τιμή;
Η πυξίδα.

-Γνώθι Σαυτόν.
Ποιος είμαι;
Αδιάκοπη έρευνα.

-Ή ταν ή επί τας.
Καμία οπισθοχώρηση στη μάχη της ζωής, στις αποφάσεις του.

-Νόστος.
Ποτέ δε ξεχνά την Ιθάκη, το Σκοπό.

-Αφιλοκέρδεια.
Δεν καταδέχεται αμοιβή, δεν είναι μισθοφόρος.

-Ελευθερία.
Η ελευθερία είναι παρούσα και αδιαπραγμάτευτη από την αρχή ως το τέλος.

-Απλότητα.
Ικανοποιημένος με λίγα υλικά, ανικανοποίητος πάντα πνευματικά.

-Φιλία.
Ιερή λέξη.

-Γενναιοδωρία.
Η αποταμίευση είναι φόβος.

-Αίσθηση αθανασίας.
Ζει ως να είναι αθάνατος.

-Ευθύνη.
Το σύμπαν δε θα είναι ολοκληρωμένο χωρίς την προσφορά του.

-Χαρά.
Όσο περπατάει στο Δρόμο, αγκαλιάζει τον πόνο και μεγαλώνει η Χαρά.

-Ακατάβλητος.
Όσες φορές κι αν πέσει, τόσες ξανασηκώνεται.

-Σεμνότητα.
Εν οίδα ότι ουδέν οίδα.

-Αταραξία.
Μια Ολύμπια ιδιότητα κι ένα ασφαλές σημάδι προόδου.

-Καλοσύνη.
Να είσαι καλός, λέει ο Πλάτωνας, γιατί καθένας που συναντάς δίνει μια σκληρή μάχη.

-Πόλεμος ασυνθηκολόγητος απέναντι στην αδικία, το ψέμα, την επιβολή και την αναίδεια.

-Το όραμα της Μίας Ανθρωπότητας καίει βαθιά μέσα στην γενναία
ελληνική ψυχή.

Άριστος όμως οιωνός παραμένει η αγάπη και η υπερηφάνεια για την Ελλάδα, τη Μητέρα μας!