Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009

Κήρυγμα Ηρωισμού από τον Άγγελο Σικελιανό



Αθήνα, ένα χειμωνιάτικο βράδυ του Φλεβάρη του 1909.
Βρισκόμαστε στην κατάμεστη αίθουσα διαλέξεων του περιοδικού « Ο Μέγας Παν», στην οδό Σταδίου, έναν αιώνα πριν από τα σήμερα.
Ο ομιλητής της βραδιάς έχει μόνο εικοσιπέντε χρόνια πάνω του, αλλά μαζί του είναι κι ένα αρχαίο φως, αυτό που τον πυρπολούσε ολοζωής.
Είναι από τους μεγαλύτερους λυρικούς ποιητές του κόσμου στον 20ο αιώνα, είναι ο Έλληνας Άγγελος Σικελιανός!
Στα πρώτα καθίσματα βλέπουμε την συντρόφισσα του Εύα με φίλες της, ντυμένες με αρχαιοελληνικά ενδύματα.
Οι προσκεκλημένοι, ομότεχνοι, κριτικοί και διευθυντές λογοτεχνικών περιοδικών και εφημερίδων μέσα στο ημίφως της αίθουσας που είχε διακοσμηθεί με πράσινα υφάσματα, περίμεναν σιωπηλοί διαισθανόμενοι τη σημαντικότητα της διάλεξης.

Σε λίγο η στεντόρεια φωνή του ποιητή, η κραυγή της Ελλάδας,
πλημμύριζε την αίθουσα και καλούσε σε ηρωισμό!

«Αν εφανερώθει ποτέ, ένσαρκο φανέρωμα θεών (η ενσάρκωση της ψυχής του λαού, σ΄ έναν άνθρωπο, ήταν η κορυφή και το όνειρο κάθε φυλής),
αν εφανερώθει η ενσάρκωση τούτη ολοκληρωτικά στη ζωή και στη φύση, μοιρασμένη δίκαια και σοφά, ανάμεσα από τους ανθρώπους, τούτο έγινε μονάχα στην Ελληνική γη.

Η φύση κι ο άνθρωπος, το κορμί και ο νους, ο λογισμός και η πράξη, ο πόθος και η δύναμη, η δύναμη και η βούληση, ισοζυγίστηκαν με θεοτικό τρόπο ανάμεσό τους.

Η συνείδηση των πραγμάτων αναβλύζει αυθόρμητα από μέσα μας.

Η νίκη ακολουθεί την πειθαρχία φτερωτή.

Ο κίνδυνος υποβάλλει το ρυθμό (η σημερινή αντίληψη του Πανικού είναι έργο Χριστιανικών ημερών), ο κίνδυνος υποβάλει το ρυθμό, σε τρόπο που ευρίσκεται υποταγμένη η ανάγκη από τα αγέρωχα ζωτικά στοιχεία μέσα μας, όπως υποταγμένος είναι ο άνεμος από τον αητόν, που αφού έμαθε να πετά με κάθε άνεμο και σε κάθε διεύθυνση, ανοίγει έπειτα φτερά ολάνοιχτα και ακίνητα- και περιμένει τα αέρια ρεύματα να τον φέρουν όπου θέλει, βοηθώντας μόνον με την κίνησην της κεφαλής.

Το δέος μέσα μας, όχι ενστιγματικά, αλλ΄ ιεραρχικά και συνειδητά, ακολουθεί η τόλμη.

Ισοζυγίστηκαν τόσο οι λειτουργίες της υπόστασης μας, μες στη φύση, ώστε ο θάνατος να μην είναι μοίρα, αλλά ή να καταντά «ιδιωτική πράξη» όπως έλεγε ο Μάρκος Αυρήλιος, ή να υψώνεται με όλο το λαμποκόπημα της ανατολής.
Έτσι δημιουργήθηκε η Ελληνική συνείδηση, που είναι η πλέον απόμακρη γη- και η μακρινότερη υπόσχεση, εις όσους επαλεύσανε ή επληγωθήκανε για την ανθρώπινη αναγέννηση.
Μια συνείδηση «κατά φύση» που αποκατασταίνει το γαλήνιο πνεύμα της ζωής και που σύμφωνο με τα πράγματα γεννοβολάει μέσα μας την ιερή ηδονή, και που δημιουργώντας πάντα βαθύτερη την ενότητα μας με τη φύση σμίγει με τους αιώνιους νόμους της και γίνεται συνειδητά βοηθός αγέρωχος, στο ξετύλιγμα του μυστηρίου της
και στο ίδιο [το] ξετύλιγμα της υπόστασης μας, με πάντα υψηλότερη ιεραρχία.

Η συνείδηση αυτή ύψωσε τον μόνο και κύριο ναό, μέσα στη φύση, το κορμί μας.

Η ηδονική ακόμα, όπως την αποκάλυψε με θρησκευτικό νου ο Επίκουρος, ο φιλόσοφος των κήπων, που δεν είναι ο Επίκουρος των ταπεινών σύγχρονων βιβλίων, είναι μια ολοκληρωτική, μεγάλη κάθαρσις, όχι έξω από τη φύση, μέσα από τους Χριστιανικούς ουρανούς ή από την παραγνωρισμένη Ορφική εξιλέωση, αλλά μέσα στην ίδια φύση, μέσα στα ίδια μας [τα] όργανα, υψωμένα ως στύλους άσειστους, με καθολική επίγνωση, των λειτουργιών της ζωής.

Μια τέτοια συνείδηση, στοχάζομαι πως υψώνει, ολόγυρα μας, τέτοιους νόμους.
Η πηγή της ανθρώπινης νόησης και ενέργειας είναι ανεξάντλητη, η ίδια πηγή που εφύλαξε μέσα μας άφθορο το σπόρο της φωτιάς.

Κάθε πράξη μας, λειτουργούμενη με βαθιά φυσιολογική επίγνωση, φέρει ως στοιχείο άμεσο και απαραίτητο την εξιλέωση και την κάθαρση της πράξης αυτής.

Κάθε υπόσχεση, δοσμένη στο κορμί μας και στο νου μας, είναι άξια να τηρηθεί ακολουθώντας την καθαρή διαίσθηση στην ίδια απάνω γη.

Μια άγρυπνη πειθαρχία από τα αγέρωχα και ζωτικά στοιχεία στα ταπεινά και εφήμερα, υποδουλώνοντας τα σε συνειδητό ξετύλιγμα, νόμος που ισοζυγίζει ον Δηλιακόν νόμον «έσο καθαρός», είναι ικανή να τηρήσει την πλέον απότολμην υπόσχεση.

Και ωσάν στερνός νόμος, πηγάζοντας και κορυφώνοντας τους άλλους, πως και ο ίδιος [ο] θάνατος είναι μια τήρηση υπόσχεσης στο πνεύμα μας, σύμφωνα με την υψηλότερη συνείδησή του.
Από τέτοιους νόμους ξεβγαίνει το νόημα του Ηρωισμού ανάμεσό μας και τη φύση.

Γιατί αλήθεια πως ζούμε σήμερα, σωματικά;

Προς ποιον άγαλμα της Ολυμπίας, υψωμένο ανάμεσα στη νεότητα, για να μορφώσει σύμφωνα με αυτό το σώμα της, έχομε στραμμένα μάτια;

Πως θα ξεφύγουμε την ποινή της ασκήμιας, όχι τη φανταστική ποινή των κολάσεων, αλλά την ποινή που άγρυπνη στέκει δίπλα από τη λήθη των ιδανικών μας; »


Το χειρόγραφο αποτελούνταν από εικοσιπέντε σελίδες και ήταν ένα πύρινο κάλεσμα ηρωισμού, αυτοπεποίθησης, τόλμης, επανάστασης ελληνικής που κέντρισε συνειδήσεις.

Αγκούσευε τότε η μικρή Ελλάδα στα μικρά της σύνορα και γρήγορα γύρεψε νικηφόρα ν΄ απλώσει το κορμί της μπαίνοντας σε απελευθερωτικό πόλεμο με τον Τούρκο καταχτητή.
Η Μεγάλη Ιδέα των πέντε θαλασσών και των δυο ηπείρων έκαιγε σε πολλές καρδιές.

Βρήκε στη συνέχεια ,το μοναδικό κουράγιο να ορθώσει περήφανα το αρχαίο της ανάστημα στο φασισμό και να ταυτίσει ξανά τον ηρωισμό με τον ελληνισμό.

Μεγαλύτερη θυσία δεν υπήρξε από την ελληνική, με τους νεκρούς να φτάνουν συνολικά το ένα εκατομμύριο από τα επτάμιση συνολικά της χώρας.
Ξεπέρασε σε ποσοστό κι αυτό της Σοβιετικής Ένωσης με τα είκοσι εκατομμύρια θύματα.

Βρήκε τη δύναμη στη συνέχεια ο ηρωικός ελληνικός Λαός να μην υποστείλει τον αγώνα για δημοκρατία και αξιοπρέπεια, όταν για δεκαετίες στέναζε κάτω από το επίσημο παρακράτος, τα χουντικά τανκς, τη χαφιεδίστικη εξουσία.

Σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη οι συνεργάτες των Γερμανών ναζιστών μετά τον πόλεμο τιμωρήθηκαν σκληρά.
Σε τούτη τη δύστυχη χώρα, τους έντυσαν χωροφύλακες και τους διέταξαν να ξαναπολεμήσουν τους γενναίους αντάρτες εξωθώντας τους ξανά στα βουνά.
Αναποδογυρίστηκαν οι αξίες με ένα τρόπο μοναδικό ιστορικά.

Η νεοελληνική λογοτεχνία άνοιξε μεμιάς τα δυνατά φτερά της και πέταξε ψηλότερα στον 20ο αιώνα κι από τη γαλλική και την αμερικάνικη και τη ρώσικη!
Δυο νόμπελ, ένα Λένιν κι άλλα δυο μεγαλύτερα ακόμα,που το θλιβερό μας κράτος απέτρεψε.
Πέντε πραγματικοί Έλληνες γίγαντες! Κι αμέσως από κάτω δεκάδες!
Προσπάθησε η τέχνη να συλλάβει τη ψυχή τη βαθιά την ελληνική κι έριξε με οργή,
πολλές οργιές το κουβά μες στο πηγάδι!

Και φτάνουμε στο σήμερα και βλέπουμε τέλμα.
Ελώδη νερά.Απελπισία.Στειρότητα.
Πάνε εικοσιπέντε χρόνια που τίποτα μεγάλο δεν δημιουργήθηκε.
Όλες οι προσπάθειες βούλιαξαν μέσα στο βάλτο της μετριότητας.
Που είναι ο Έλληνας Ποιητής;
Μόνο ατσαλάκωτοι δημοσιογράφοι με τσαλακωμένη ψυχή, ανεκπαίδευτοι εκπαιδευτικοί, απολίτιστοι πολιτικοί, αδίσταχτοι επιχειρηματίες, ευνοούμενοι του συστήματος, ρασοφόροι σκοταδιστές, πατριδοκάπηλοι φασίστες, μίζες πολυεθνικών κι η λαίλαπα της φτηνής τηλεόρασης σε κάθε σαλόνι.

Κι ένας Λαός προδομένος στη γωνία, παροπλισμένος, ν΄ αγωνίζεται να τα φέρει βόλτα και να μη ξέρει πως φτάσαμε ως εδώ.

Ποιο το Νέο Όραμα;
Ποια η Νέα Μεγάλη Ιδέα του 21ου αιώνα;
Ξαπόστασε αρκετά η Ελλάδα από τούτο το ματωμένο αιώνα
και φτάνει η ώρα να ξαναπάρει τον ανηφορικό της δρόμο.
Η παλίρροια υποχωρεί.
Η εμπροσθοφυλακή ξεκίνησε.
Ζητάμε πίσω την πραγματική μας πατρίδα.
Ζητάμε την Ελλάδα των δυο Ηρώων και των πέντε Αξιών!
Τα δυο μεγαλύτερα αρχέτυπα άλλα δεν είναι από του Ηρακλή και του Οδυσσέα!
Η Ελευθερία, η Αξιοπρέπεια, η κοινωνική Δικαιοσύνη, η Αλήθεια και η Αρμονία, οι πέντε κύριες αξίες μας!
Ομπρός , ομπρός και δε μπορεί μονάχος του ν΄ ανέβει ο ήλιος!
Ομπρός , ομπρός κι η φλόγα του μας τύλιξε ομοαίματοι αδελφοί του!
Για την πλέον απόμακρη γη, την Ελληνική Συνείδηση, ας ξεκινήσουμε!
Τη μακρινότερη και πιο απότολμη υπόσχεση ξανά ας δώσουμε!
Εμείς, εμείς οι Έλληνες!


15 σχόλια:

EL.ZIN είπε...

Καλησπέρα Ηρωικέ Πολεμιστή μας!

Ήλθαμε για ένα πρώτο χαιρετισμό
με θαυμαστικό θαυμασμό!!!
Και θα ξαναγυρίσουμε για ένα
εκτενέστερο σχολιασμό.

Ζητάμε πίσω την πραγματική μας πατρίδα.
Ζητάμε την Ελλάδα των δυο Ηρώων και των πέντε Αξιών!
Τα δυο μεγαλύτερα αρχέτυπα άλλα δεν είναι από του Ηρακλή και του Οδυσσέα!
Η Ελευθερία, η Αξιοπρέπεια, η κοινωνική Δικαιοσύνη, η Αλήθεια και η Αρμονία, οι πέντε κύριες αξίες μας!

Αυτά ζητάμε!
Είναι όλα όσα δικαιούμαστε!

stavrosn είπε...

Καλησπέρα φορείς μιας Νέας Μεγάλης Ιδέας!

Ζητάμε την Ελλάδα, που έχουμε στην καρδιά μας!
Και είναι μεγάλη αυτή η Ελλάδα και γι αυτό έγινε μεγάλη και η καρδιά μας, να τη χωρέσει!
Ζητάμε την επιστροφή του Οδυσσέα!
Ποιος είναι ο Ζητιάνος που κοροϊδεύουν οι μνηστήρες στην αυλή;
Ζητάμε την επιστροφή του Ηρακλή!
Τίνος είναι αυτό το δυνατό χέρι που αρπάζει το δικό μας πάνω από την κινούμενη άμμο που θέλει να μας καταπιεί;
Ζητάμε την Αλήθεια!
Ποιο λυσσαλέο ψέμα της επιτίθεται;
Ζητάμε την Αρμονία!
Ποια είναι η ασχήμια που σπέρνει Πανικό;
Ζητάμε Δικαιοσύνη!
Με πόση σύγχρονη φτώχια θέλουν ν΄ αφανίσουν το λαό μας;
Ζητάμε την Ελευθερία!
Ποιες βαριές αλυσίδες αυτοϋποτίμησης, πλέκονται στα πόδια μας;
Ζητάμε Αξιοπρέπεια!
Που έστειλαν εξορία την Τιμή;

greenlion είπε...

"Η Μεγάλη Ιδέα των πέντε θαλασσών και των δυο ηπείρων έκαιγε σε πολλές καρδιές."

το μεγάλο και το ανέφικτο,ο μεγαλοιδεασμός κι έτσι φτάσαμε στο άλλο άκρο αφήνοντας πίσω την πραγματικότητα μας....

EL.ZIN είπε...

Εμείς, εμείς οι Έλληνες
φίλε σύντροφε πολεμιστή μας!

Όχι εθνικόφρονες
όχι στείροι προγολάγνες
Όχι υποτελείς
όχι έρποντες δούλοι και καρκλοθεσίτες μνηστήρες,
Όχι ιμπεριαλιστές
αλλά όχι και προσφέροντες γη και ύδωρ,
Όχι μακριά από τον εαυτό μας και την γνώση του
όχι ξενομανείς
αλλά ούτε και υπερόπτες εθνικά και φασιστικά,
Εμείς στην γωνία με τα ρούχα της ζητιανιάς
Με τα δάκρυα μας με τους καημούς και τα τραγούδια μας
Με τις θυσίες μας τις ανθρώπινες.
Ο θεός δεν κάνει θυσίες
τίποτα δεν είναι για τον θεό θυσία,
ο άνθρωπος μόνο μπορεί
και ξέρει από αυτή.
Με τους πολέμους μας
τα λεηλατημένα παλάτια μας
και τις αγωνίες μας
Εμείς,
μαχητής μας
καινούργιοι πολίτες και οικουμενικοί κοσμοπολίτες
της χαραυγής του καινούργιου αιώνα!

Ο ηρωικός Σικελιανός γεννημένος στο νησί του Τηλέμαχου,
αν θεωρήσουμε την Λευκάδα σαν το προσωπικό του νησί,
την Ιθάκη της Πηνελόπης ,
την Κεφαλονιά του Οδυσσέα
και την Ζάκυνθο του Λαέρτη.

Ο ηρωικός Έλληνάς ποιητής της Δελφικής Οικουμενικής Ιδέας
έζησε σαν ένας γενναίος Τηλέμαχος και πέθανε στο καρτέρι των μνηστήρων μαζί με την οικονομική καταστροφή που τον οδήγησαν.
Το τονάλ του καιρού τότε δεν μπορούσε να τον βοηθήσει περισσότερο
αλλά έχουμε παρακαταθήκη την ιδέα και ένα πνευματικό εμβατήριο
σπουδαίο.


Σαν έριξα και το στερνό δαυλί στο φωτογώνι
(δαυλί της ζωής μου της κλεισμένης μες στο χρόνο)
στο φωτογώνιι της καινούργιας Λευτεριάς Σου Ελλάδα,

μου αναλαμπάδιασε άξαφνα η ψυχή, σα να ’ταν
όλο χαλκός το διάστημα, ή ως να ’χα
τ’ άγιο κελί του Ηράκλειτου τριγύρα μου
όπου χρόνια,
για την Αιωνιότη εχάλκευε τους λογισμούς του
και τους κρεμνούσε ως άρματα
στης Έφεσος το Ναό•
γιγάντιες σκέψες
σα νέφη πύρινα ή νησιά πορφυρωμένα
σε μυθικόν ηλιοβασίλεμα
άναβαν στο νου μου,
τι όλη μου καίγονταν μονομιά η ζωή
στην έγνια της καινούργιας Λευτεριάς σου Ελλάδα!

Καλησπέρα
Οραματιστή της καρδιάς μας
που χτυπάει στον ίδιο ρυθμό!

stavrosn είπε...

Καλησπέρα ποιητικό Λιοντάρι, αλλά γιατί σήμερα είσαι πεσιμιστικό;
Ξεχνάς τη δύναμη της Ιδέας, του Σκοπού, του Οράματος, της Απόφασης;
Η ιστορική Μεγάλη Ιδέα έφτασε να γίνει πραγματικότητα για λίγο καιρό και πάντως αυτή και οι φορείς της διπλασίασαν την Ελλάδα!
Η Μικρασιάτικη καταστροφή ήρθε όταν οι συντηρητικές δυνάμεις(παλάτι, εκκλησία, δεξιά) ανέλαβαν τη διαχείρισή της.

Σήμερα δε ζητάμε εδαφική επέκταση, ζητάμε επέκταση ψυχής!
Και ξέρουμε πολύ καλά (προσωπικά ιδιαίτερα καλά) το σημερινό εθνικό ασφυχτικό «τονάλ»!
Όμως τολμάμε και ζητάμε, ναι, αξιοπρέπεια!!!
Κάθε ένας μας που καταφέρνει να διαπεράσει τούτο τον κλοιό της απαξίωσης φέρνει τη μελλούμενη χώρα των Αξιών, τη χώρα που αποφασίσαμε στην καρδιά μας ότι θέλουμε, πιο κοντά!
Ήρωας μπορεί να γίνει καθένας μας σήμερα, ποτέ αύριο.
Ήρωας θα γίνει αυτός που ξέρει που πατάει και πατάει και κάνει το επόμενο άλμα.
Ήρωας θα είναι αυτός που θα κάνει το καθήκον του ακέραια κι ας μη δει ποτέ το αποτέλεσμα.
Ήρωας είναι αυτός που ποτέ δε δέχεται την πραγματικότητα ως τέτοια, ως πραγματικότητα!
Ήρωας είναι αυτός που ότι κι αν (του) κάνει ο όχλος, η αμαθή μάζα, το θλιβερό κράτος ποτέ δε θα πάψει ν΄αγαπά και να λατρεύει την Ελλάδα και τον ελληνικό Λαό!

stavrosn είπε...

Εμείς, εμείς οι Έλληνες!
Εμείς που έχουμε αυτή τη μεγάλη τιμή και περηφάνια να ονομαζόμαστε Έλληνες!
Εμείς που κρατάμε στα χέρια μια αρχαία σκυτάλη!
Εμείς που διαβάζαμε ότι στην αρχαία Αθήνα είχαν δημοκρατία και στη Σπάρτη ήταν όμοιοι με το βασιλιά!
Εμείς που παίζοντας παιδιά στο κήπο βρήκαμε το θαμμένο αντιστασιακό περίστροφο του παππού!
Εμείς που ακούγαμε να διαπληκτίζονται ποιος τον πρωτοσκότωσε.
Εμείς που βλέπαμε το χωροφύλακα ν΄ ακουμπά το δικό του πάνω στο τραπέζι μας!

Εμείς ποτέ δεν είπαμε ότι αυτή είναι η Ελλάδα!
Είπαμε πως εμείς είμαστε η Ελλάδα!

Το ίδιο λέμε και τώρα!

EL.ZIN είπε...

Το ίδιο λέμε και τώρα!

Εμείς, οι Έλληνες!
Και ο τελευταίος να μείνει θα πολεμά
όρθιος και ποτέ γονατιστά!

Ίσως το ποιητικό Λιοντάρι
φίλε μας πολεμιστή
να νιώθει πεσιμιστικά
γιατί απογοητεύεται από τρόπους και συμπεριφορές που συναντά
και ίσως να αγωνιά και να ανησυχεί
και να μη θέλει να κινδυνέψουν ξανά
αυτοί που αγαπά
και προδοθούν τα όνειρα και τα ιδανικά.

Εμείς που έχουμε αυτή τη μεγάλη τιμή και περηφάνια να ονομαζόμαστε Έλληνες!
Εμείς που κρατάμε στα χέρια μια αρχαία σκυτάλη

....θα την συνεχίσουμε και σε μοντέρνους σύγχρονους καιρούς.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει
δεν μας σκιάζει φοβέρα καμιά!

stavrosn είπε...

Το ίδιο λέμε και τώρα αγαπημένοι συναγωνιστές!
Και παίρνουμε τα δαυλιά του φόβου, του συμβιβασμού, της υποταγής, της καματερής ανάγκης και τα ρίχνουμε στο φωτογώνι κι αναλαμπαδιάζει η ψυχή και φέγγει το νέο μας πρόσωπο.
Ρίχνουμε τα δαυλιά της υπεροψίας, του εθνικισμού, του έρποντος φασισμού, του ρατσισμού, του μεσσιανισμού, της φιλαρχίας και γίνονται το φως της λογικής, της γνώσης, της θέσης μας, του σεβασμού όλων.
Βρήκαμε στον κήπο μας τα΄άρματα, τους λογισμούς, που άφησαν εκεί για μας οι άγιοι παππούδες μας, που τους έλεγαν Ηράκλειτους και Όμηρους και ορκιστήκαμε να τα τιμήσουμε!

stavrosn είπε...

Το ποιητικό Λιοντάρι να μην ανησυχεί και να μην απογοητεύεται!
Να κλείσει τα μάτια και να ονειρευτεί μέσα και γύρω του,
ό,τι και όσους αγαπά και μετά να μείνει εκεί, αν και θα έχει ανοιχτά, ορθάνοιχτα
τα μάτια και στο χέρι κοφτερό σπαθί.
Οι Ιδέες και οι Αξίες δεν προδίδουν ποτέ, μονάχα οι αδύναμοι άνθρωποι!
Ζητάμε το Παν, αλλά μόνο από το Παν!
Κι αυτό δε μας χαλάει χατίρι!

EL.ZIN είπε...

Καλησπέρα αγαπημένε μας πολεμιστή
με αυτή την εξαιρετική της ανάρτησης σου,
σημαντική επιλογή!

Ρίχνοντας μια ματιά και κάνοντας μια ανασκόπηση βαθιά
στη ζωή του
του εμπνευσμένου οικουμενικού Σικελιανού,
διακρίνουμε αμέσως ένα Τηλέμαχο
πανέμορφο ηρωικό, άγγελο πραγματικό, να μάχεται με το μαχητικό του πνεύμα
για μια Ιδέα και την Επιστροφή της
και το κήρυγμα του ηρωισμού.

Τον βλέπουμε να ταξιδεύει παντού αναζητώντας την,
στην Σπάρτη σπέρνοντας λυρικούς απογόνους με την « Η Συνείδηση της Γης μου»
να περνά την μεγάλη πύλη της Πύλου με την «Η Συνείδηση της Φυλής μου»
Όμως δεν συναντά τον Οδυσσέα στο γυρισμό… «Αφήνοντας ένα Πρόλογο στη Ζωή».

Ο άγριος θαλασσινός Καιρός των δύο παγκοσμίων πόλεμων
δεν επιτρέπουν την επιστροφή και την συνάντηση αυτή.
Και ο Τηλέμαχος μόνος του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει
τα κύματα μιας ανελέητης αντινόισης και συνεχίζει να ψάχνει
Το Πάσχα των Ελλήνων και μια Μητέρα του Θεού.

Αλλά ένας Τηλέμαχος είναι αθάνατος,
ποτέ δεν πεθαίνει,
ούτε και οι ιδέες του σαν γεννηθούν.
Είναι πάντα παρών μέσα από την ποίηση και το όραμα του
και μπορούν να ξαναζωντανέψουν οι γιορτές των Δελφών.

Απ άκρη σε άκρη να αγκαλιάσουν όλα τα Ελληνικά νησιά
σε μια πολύχρωμη γιρλάντα με φως και αστέρια λαμπερά.
Από την Δήλο να ξεκινήσουν με ένα θαυμαστό τοκετό,
στους Δελφούς στο μήνα του Λέοντος τον καλοκαιρινό
να συνεχίσουν με τρόπο μυστικιστικό,
στην Ιθάκη για ένα πολίτη κοινωνικό,
στην Ολυμπία για ένα αγώνα συνείδησης νοητικό,
στο Παρθενώνα για ένα χορευτικό ταγκό,
και στο Όλυμπο για ένα ανέβασμα αξιοπρέπειας αποτελεσματικό.

Όλη η Ελλάδα μια γιορτή φωτός αστραφτερή καινούργια περήφανη
αυτογνωστική και ακτινωτή.
Ζητάμε το Παν, αλλά μόνο από το Παν!

Και να ηχήσουν οι Παιάνες της Νίκης μιας ενεργής ακτίνας ευθυγραμμιστικής ενωτικής και συμπαντικής.

Κι αυτό το χατίρι δεν θα μας το χαλάσει κανείς... μα κανείς!

stavrosn είπε...

Ένας τραγικός Τηλέμαχος πράγματι,σοφοί φίλοι μου, ο μεγάλος μας λογοτέχνης!
Μια μεγάλη ελληνική καρδιά και μια ιδιοφυϊα που δε καταδέχτηκε ποτέ να ενταχθεί στην εποχή της.
Αν η Πηνελόπη γι΄αυτόν τον Τηλέμαχο ήταν η Εύα Πάλμερ- Σικελιανού, τότε ο Οδυσσέας ίσως ήταν ο φίλος του Καζαντζάκης...
Ούτε ο ένας όμως, ούτε ο άλλος το παραδέχτηκαν, παρόλο που η ζωή τους σύνδεσε αμέσως με μια δυνατή φιλία.
Αλλά και οι δυο τους,μας έχουν αφήσει μια αίσθηση ότι κάτι δεν ολοκλήρωσαν...
Ποιός βέβαια είναι αυτός που κατάφερε να τελειώσει το έργο το οποίο θα μπορούσε...
Και ο ηρωικός πανέμομορφος Άγγελος του ελληνισμού μπορούσε πολλά!
Η Δελφική Ιδέα του ανθίζει
σα μια τραγική μυγδαλιά το χειμώνα, πρώιμη μαντατοφόρα μιας άνοιξης που ακόμα ν΄έρθει.
Μια άλλη φορά πάλευε ν΄αναστήσει ένα νεκρό...
Αν με αγγίξεις θα καείς από το θεό που αισθάνομαι τώρα, έλεγε στο φίλο του που περπατούσε δίπλα του κι αυτός φοβήθηκε να το επαληθεύσει.
Αετός με παράτολμες πτήσεις, αλλά αετός.
Η τόσο πρώιμη απίστευτη προσπάθειά του να αναβιώσει τις Δελφικές Εορτές και το οικουμενικό του όραμα που συνιστούσε η Δελφική Ιδέα δείχνουν το βάθος και το ενεργειακό του απόθεμα.
Μένουν φυσικά παρακαταθήκες για τις ερχόμενες γενιές.
Ακόμα δεν είναι καιρός.
Βρισκόμαστε στα οργώματα και τέτοιες ιδέες είναι ο θέρος.
Μπορεί να περάσουν κι αρκετές γενιές αλλά μια μέρα σίγουρα το σημείο που συναντήθηκαν οι αετοί του Δια θα αποτελέσει ένα σύγχρονο πραγματικό πανεπιστήμιο.
Και εκεί η συνείδηση της φυλής του ποιητή θα βυθομετρείται και θα ομφαλοσκοπείται!
Κι από κοντά η Δήλος, ο Όλυμπος, η Ολυμπία, ο Παρθενώνας, η Ιθάκη, ο Ταϋγετος.
Για να γίνει κάποτε αυτό θα πρέπει όσοι αντιλαμβανόμαστε την αναγκαιότητα αυτή,μαζί με τον ποιητή, να ζούμε από τώρα με αυτή τη μεταγενέστερη συνείδηση.
Το μελλούμενο υπάρχει, ο σκοπός υπάρχει.
Ας ενώσουμε το χθες, το σήμερα και το αύριο στις συνειδήσεις μας και ας ζήσουμε σ΄αυτή τη σύνθεση της Ύπαρξης.
Όπως το βλέμμα του Οδοιπόρου που κοιτάζει ίσα μπροστά ,όχι πάνω ή κάτω και αγγαλιάζει τον ορίζοντα.
«Και να ηχήσουν οι Παιάνες της Νίκης μιας ενεργής ακτίνας ευθυγραμμιστικής ενωτικής και συμπαντικής.

Κι αυτό το χατίρι δεν θα μας το χαλάσει κανείς... μα κανείς!»

EL.ZIN είπε...

Ναι!
Ο Καζαντζάκης... ήταν ένας
"εν δυνάμει" Οδυσσέας!
Είχε την πάστα του πολεμιστή!

Αν ο Σικελιανός είχε το τονάλ του Τηλέμαχου
ο Καζαντζάκης έπαιξε στο τονάλ του Οδυσσέα
αλλά
δεν προχώρησε μέχρι τέλους στην μεταφυσική και στην άβυσσο της
Σκύλλα και Χαρυβδική.

Περπάτησε λυρικά λογοτεχνικά στις παρυφές της και στις πλαγιές της
όπως και ο Νίτσε
… ενορατικά όμως αρκετά.

Βρισκόμαστε στα οργώματα και τέτοιες ιδέες είναι ο θέρος.
Μπορεί να περάσουν κι αρκετές γενιές αλλά μια μέρα σίγουρα το σημείο που συναντήθηκαν οι αετοί του Δια θα αποτελέσει ένα σύγχρονο πραγματικό πανεπιστήμιο.

Όποτε και να γίνει
θα είναι σαν ΤΩΡΑ
και θα είμαστε και ΕΜΕΙΣ ΕΚΕΙ!

Καλημέρα αγωνιστή!

Το παιδί της πλατείας είπε...

Τρομερό κείμενο μπορώ να πώ ότι είναι ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ όυτε Αριστερό, αλλά ούτε ΑΝΑΡΧΙΚΟ, ούτε ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ αλλά ΑΛΗΘΙΝΟ και ΔΥΝΑΤΟ.
Θα το αναδημοσιεύσω αυτολεξή.
Έχεις τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς και την Απεριόριστη Συμπάθεια μου...

stavrosn είπε...

Θα είμαστε κι εμείς εκεί Διόθρεφτα Λιοντάρια!
Τίποτα λένε οι σοφοί, δεν μπορεί ν’ αρνείται τον εαυτό του συνέχεια!
Κάποτε θα γίνει αυτό που είναι!
Γιας μας λοιπόν είναι ήδη!
Και σαν πηγαίνουμε στους Δελφούς γνωρίζουμε που πηγαίνουμε και σαν ανεβαίνουμε στο Παρθενώνα δε μας λείπει το δέος!
Και σα διασχίζουμε τη χώρα μας, διασχίζουμε τη ψυχή μας!
Και σαν ανηφορίζουμε στα πέντε ιερά μας βουνά, ανηφορίζουμε συνειδητά στις κορυφές των πέντε μεγάλων αξιών μας!
Και σα κολυμπάμε στις θαλασσές μας ζητάμε κάθε φορά να φιλιώσουμε με το διώχτη του ανυπόταχτου σογιού μας!
Και δε θα πάψουμε ποτέ να ανειρεύομαστε μαζί, εμείς οι Έλληνες την επιστροφή της Δελφικής Ιδέας και του οικουμενικού της μηνύματος, και την επαναλειτουργία της Ακαδημίας του Πλάτωνα και τη στελέχωση της από πραγματικούς δασκάλους και μαθητές.
ΥΓ. Για το Καζαντζάκη και το Νίτσε έχω μια κάπως διαφορετική, πιο θετική εκτίμηση, θα το συζητήσουμε αναλυτικά μέσω κάποιας ανάρτησης.

stavrosn είπε...

Καλησπέρα Παιδί της πλατείας Ελευθερίας!
Την Ελευθερία δεν τη χωράνε πια τα παλιά σχήματα και καλούπια!
Η καρδιά μας φούσκωσε σα ποτάμι κι έσπασε τα φράγματα!
Την αρχαία Ελλάδα δε θα την αφήσουμε στους καρατζα-φύρερ, ούτε τη κοινωνική δικαιοσύνη στους θαυμαστές του Στάλιν, ούτε τη διδασκαλία του Χριστού στους έχοντες και κατέχοντος πλούτο και σκοτάδι πολύ ρασοφόρους οπισθοδρομικούς.
Η Ατραπός της Αλήθειας είναι λένε, σα τη κόψη του ξυραφιού και πρέπει να ισορροπήσουμε σωστά τ΄αντίθετα.
Ζητάμε τη Μεγάλη Ελλάδα των πέντε αξιών και των δυο ηρώων!
Καταστροφή , σαν τη Μικρασιάτικη, δε πρόκειται να έρθει ποτέ αν κάποιοι εφαρμόζουν αυτές τις αξίες, μην ανησυχήσει κανείς!
Ζητάμε ένα ενωμένο κόσμο! Είμαστε παγκόσμιοι πολίτες!
Ζητάμε μια αταξική κοινωνία! Είμαστε αριστεροί!
Ζητάμε για Θεό τον Έναν! Είμαστε ένθεοι!
Ζητάμε ως θρησκεία το να κάνουμε το καλό! Είμαστε άθρησκοι!
Ζητάμε την Ελλάδα των Αξιών και του Ηρωισμού! Είμαστε Έλληνες!