
Ο Πολεμιστής δε δέχεται τίποτα λιγότερο από την Αρμονία!
Ποια διεστραμμένη εκπαίδευση μας δίδαξε ως κάτι φυσικό τον πόνο;
Όταν ένα αγκάθι τρυπά ένα παιδί αυτό διαμαρτύρεται,δε το θεωρεί φυσικό!
Εμείς γιατί αφήνουμε να μας ενοχλούν δυσάρεστες καταστάσεις αδιαμαρτύρητα;
Ποιοι βλάσφημοι κήρυκες μας έπεισαν για την αναγκαιότητα του πόνου;
Ποιοι ρασοφόροι αρνητές της ζωής, μίλησαν για αμαρτία, για ενοχή ,για τιμωρία και για υποταγή;
Πολεμιστές και νέοι άνθρωποι, συντρίψτε αυτές τις ιδέες!
Δεν υπήρξε ποτέ ως <<Θέλημα Θεού>> η αδυναμία και η δυστυχία!
Αυτό το μαύρο πρόβατο, το γεμάτο ενοχές ,που είναι μια χριστιανική καρικατούρα,
ή ο φοβισμένος <<καθώς πρέπει>> πολίτης και ανεκτικός στη διαφθορά,είναι παράταιρο στη φύση και καλό είναι να φύγει από το μαντρί και να πάει στην έρημο, να μετρηθεί με τη δίψα και τους λύκους και να νικήσει ή να νικηθεί.
Η Ζωή δεν τον περιμένει άλλο!
Ένα τραγούδι του Πάνου Τζαβέλα λέγεται κυρ-Παντελής και τελειώνει ως εξής:
<< Έντιμοι ανθρωποι, νέα γενιά,
θάψτε τους <<έντιμους>>, μες στα σπαρτά
και αυτούς που φτιάξανε τον Παντελή,
σκουλήκι άχρηστο σε αυτή τη γη!>>


