Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009

Παιδί του Κόσμου




Ένα ποίημα του αγαπημένου φίλου και δασκάλου μου, Γιώργου Αλεξανδρή,
που του εύχομαι σήμερα που γιορτάζει χρόνια πολλά και να είναι πάντα καλά να συνεχίζει να φωτίζει τα Ελληνόπουλα με το φως της ζεστής καρδιάς του.

[Αθήνα 6-12-2008
Σκοτώνουν ένα δεκαπεντάχρονο παιδί.
Το δικό μας αγόρι, το παιδί του κόσμου. Επειδή επέμενε να ζει στον κόσμο των παιδιών και η Εξουσία δεν συγχωρούσε παρατάσεις στη χώρα των ονείρων.
Ήταν επικίνδυνο.]

Αγόρι μου,
που σε μεγάλωνα με πεθυμιές κι ανάσες
κι ονειρευόμαστε μαζί στου ήλιου το κατόπι,
να΄ναι η ζωή σου ανατολή κι οι μέρες σου δοξάρι,
πως έγινε και βιάστηκες στο λιόγερμα να φτάσεις,
χωρίς σεργιάνι στην αυλή, στου κόσμου τα περβόλια,
χωρίς αγνάντιο σε στρατί ψηλά από παραθύρι!

Αγόρι μου,
στο ματωμένο στήθος σου, στα σφαλιστά σου μάτια,
σημάδεψαν το όνειρο τ΄αβόλευτο της νιότης,
αυτό που εγώ ζωγράφιζα και θέριευε σε σένα,
να μας νυχτώσουν τη ψυχή, το νου να μας φοβίσουν,
της μέρας γύρισμα ζεστό να μην αφουγκραστούμε,
γιατ΄είναι η ζωή μας μέτρημα και οι καιροί δικοί τους!

Αγόρι μου,
οργίστηκαν οι γειτονιές και πλάτυναν οι δρόμοι,
ανέσπερο φως σε έδειξαν, παιδί του κόσμου σε είπαν.
Που να βρω κουράγιο να τους πω, σοφία να μαρτυρήσω,
πως κάθε μέρα πέθαινες στη μοναξιά μαζί τους,
πως κάθε πρωί και μια βολή κι απόγνωση η νύχτα,
γιατ΄είναι πολλοί αυτοί που ως λάφυρο θα σε πανηγυρίζουν!

7 σχόλια:

EL.ZIN είπε...

Χρόνια πολλά
συμπολεμιστή μας και,
στο φίλο σου και δάσκαλο και,
στα παιδιά όλου του κόσμου
που είναι και... το Μέλλον του.

Αγόρι μου,
που σε μεγάλωνα με πεθυμιές κι ανάσες
κι ονειρευόμαστε μαζί στου ήλιου το κατόπι,
να΄ναι η ζωή σου ανατολή κι οι μέρες σου δοξάρι,
πως έγινε και βιάστηκες στο λιόγερμα να φτάσεις,
χωρίς σεργιάνι στην αυλή, στου κόσμου τα περβόλια,
χωρίς αγνάντιο σε στρατί ψηλά από παραθύρι!

Δεν θέλουμε να μεγαλώνουμε τα αγόρια μας
βορά στα θηρία μιας
άπληστης και παράλογης εξουσίας!

edelweiss ✿ margarita είπε...

Χρόνια πολλά,να χαίρεσαι τον αγαπημένο σου φίλο!

Πολύ όμορφο ποίημα..

stavrosn είπε...

Χρόνια πολλά αγαπημένοι μου φίλοι El.ZIN και Edelweiss καθώς και σε όλους τους σωστούς δασκάλους των παιδιών μας που σφυρηλατούν τη συνείδηση του μέλλοντος του κόσμου.
Υπάρχουν και τέτοιοι δάσκαλοι για να αποτελούν όμως εξαίρεση και να επιβεβαιώνουν τον κανόνα της αδιαφορίας ή σκληρότητας ή άγνοιας ή αναισθησίας ή υπηρεσίας ενός άθλιου συστήματος που αναζητά γρανάζια για τον αλεστικό μηχανισμό του.
Από την πρώτη δημοτικού προσπαθούν να αφαιρέσουν στα παιδιά τον ελεύθερο χρόνο τους!
Από την αρχή προσπαθούν να τα δηλητηριάσουν με τον ανταγωνισμό, την κοινωνική αναρρίχηση, την υποταγή, το φόβο, την αμφιβολία.
Για να μην ταυτιστεί ο δάσκαλος με τις κατευθύνσεις και οδηγίες του υπουργείου, απαιτείται να έχει μεγάλη ποιότητα και αντίσταση στη δική του ζωή.
Ο Γιώργος την είχε και την έχει!
Ήμουν 10 χρονών και αυτός λίγο πάνω από 20, όταν οι δρόμοι της συγχρονικότητας
τον έφεραν από τη μια άκρη της Ελλάδας στην άλλη για να τον έχω δάσκαλο!
Ξαφνικά το σχολείο απέκτησε ενδιαφέρον κι ένας κόσμος ομορφιάς, ποίησης, μάθησης, έρευνας ανοίχτηκε σ΄ ένα αντιδραστικό αλητόπαιδο!
Σύντομα ο δάσκαλος πάει στον πατέρα μου και του λέει:
-Το παιδί σου, είναι πολύ έξυπνο, πρέπει να του πάρεις βιβλία να διαβάζει.
-Τι βιβλία;
-Καζαντζάκη!
Σε λίγες μέρες εμφανίστηκε ο πατέρας μου στη πόρτα, με μια αγκαλιά βιβλία, όλη τη συλλογή του Καζαντζάκη!
Ποτέ άλλοτε το διάβασμα, δεν είχε τόση γοητεία, μαγεία, ταξίδι, όσο σε αυτή την ηλικία!
Σε δυο χρόνια τα είχα διαβάσει όλα και ήξερα απέξω την ασκητική.
Ούτε δάσκαλο σα το Γιώργο, ούτε συγγραφέα σα τον Καζαντζάκη, με τέτοια επιρροή, συνάντησα στη ζωή μου…
Ποιο όμορφα χρόνια μάθησης δεν υπήρξαν!
Αυτοί οι δυο άνθρωποι με βοήθησαν να παραμείνω όρθιος όταν οι πολλοί γονάτισαν!

Γιώργο σ΄ ευχαριστώ και να χαίρεσαι την αγαπημένη σου οικογένεια!

Το παιδί της πλατείας είπε...

Tρομερό ποιήμα και μάλιστα συγχαρητήρια στο δάσκαλο και σε έσενα για τις ευαισθησίες σου.
Ένα παιδί της πλατείας

ΥΓ
Όποτε θές πέρνα για ένα σχόλιο απο το blog μου

stavrosn είπε...

Kαλή εβδομάδα Παιδί της Πλατείας Ελευθερίας και σε ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια!
Αυτή την ευαισθησία είναι ανάγκη να διαφυλάξουμε από τις επιθέσεις της αναισθησίας που αυτή τη στιγμή έχει το πάνω χέρι παντού.
Έχει όμως και η ευαισθησία τους δικούς της πιστούς οπαδούς, που τους αρέσει η καλή ποίηση, η βόλτα με φίλους, η ελευθερία!

christina είπε...

Συγκλονιστικό ποίημα..
Καλό μήνα και καλή πρωτομαγιά..Η Άνοιξη ας ανθίσει στις καρδιές μας..

stavrosn είπε...

Καλή Πρωτομαγιά, καλό μήνα Χριστίνα!
Εσύ ως εκπαιδευτικός ξέρεις, εκτιμάς και σίγουρα τιμάς το ρόλο
του εκπαιδευτικού, που είναι από τους σημαντικότερους που υπάρχουν.
Ο σωστός εκπαιδευτικός χρειάζεται να εμπνέει, γι΄αυτό χρειάζεται να εμπνέεται πρώτα ο ίδιος.
Γι΄αυτό και είστε ισχή μειοψηφία δυστυχώς...
Καλή δύναμη λοιπόν και σε αυτό το έργο σου!